De vlag gestreken

Het een is nog niet eens bezonken, of het ander doet zich voor. En waar mijn gedachten zich nog wel eens vermaken in een rollercoaster, overkomt mij dat verschijnsel bijkans fysiek. Bijkans stel ik met nadruk, want mijn passen weiger ik te versnellen. Ik kijk wel uit en pas mijn passen zonder te tellen aan. Laat dit niet alleen geconcludeerd, maar ook gezegd zijn! Was het gisteren een entree ten aanzien van Berlijn,was het vandaag alweer de laatste dag van de  21e Kunst10Daagse van Bergen. Heb ik nagelaten om de verborgen kunst van Kees een blik te gunnen, heb ik me her en der verpoosd en dien ik vandaag spijkers met koppen te gaan slaan. Let wel spijkers met Koppen. In welke zin kun je je nu afvragen. Een goede vraag waar ik in de loop van dit (beeldend)verhaal een antwoord op hoop te kunnen gaan geven. Neem het mij echter niet kwalijk wanneer ik duidelijk in gebreke blijf. Tenslotte is het buiten al wat onstuimig weer, laat staan dat ik mijn momentele binnenkant als net zo onstuimig ervaar.

Ik ruk zaken uit verbanden, maak er weer eens een grote JANboel van. En voel me in het geheel niet bezwaard. Natuurlijk jat en klauw ik wat af, maar door de illusie daar een eigen wending dan wel een slinger aan te geven, weet ik me uit deze pirouette te draaien.

Ik mocht Willem weer ontmoeten, legde Pauline nogmaals vast en stelde Walter de vraag: mag ik je kop vastleggen” Hij antwoordde enigszins bedachtzaam en verloste mij met zijn ja. Vandaar dat ik dit geheel opdraag aan Walter: een onbekende ontmoeting in een enkel beeld vastgelegd. Zoals vandaag alle beelden enkel zijn vastgelegd. De Kunst10Daagse van Bergen: gelijk Berlijn ook alweer achter mij…