Dilemma

Natuurlijk maak ik er geregeld een potje van! Dat kun je met een gerust hart aan mij overlaten. Daarnaast ben ik niet te beroerd om mijn financiele bijdrage aan de huidige tijd te doen toekomen. In die zin dat ik de idee heb om mensen die bereid zijn om een (culturele) bijdrage te leveren aan de huidige maatschappij, te ondersteunen. Waarbij een eigen initiatief voor mij voldoende reden is om werken aan te schaffen. En of dit nu om Brood gaat, dan wel om de firma Spaansen in de schijnwerper te zetten, het is mij om het even. Maar… gisteren was er nog veel meer fraais in Den Helder te aanschouwen. En om daar ook enig rekenschap van f te leggen, zullen het vandaag die andere plaatjes die om enige genoegdoening vragen. Eigenlijk ben ik wat dubbelhartig bezig. Tenminste wanneer ik eerlijk ben. Nu weet ik wel dat ik daar absoluut niet enig in ben, maar ook dat is iets dat waarmee ik goed uit de voeten kan. Wanneer van alles aan mij wordt toevertrouwd draai ik mijn hand niet voor die omstandigheid om. Neen, ik heb dan de neiging om dar weer die eigen draai aan te gaan geven, waardoor ik toch wel met dilemma’s wordt geconfronteerd. En juist die dilemma’s maken het geheel dan weer bijzonder. Het doen van keuzes, het laten van een aantal dingen dan wel de ontdekking doen dat ik in gebreke ben gebleven, maken voor een belangrijk deel mijn leven uit. Iets doen door iets te laten geeft iets van dat duivelse dilemma weer. Toch kan ik daar behoorlijk van genieten. En doe dit dan ook oprecht. Soms met hart en ziel en zaligheid, hoewel de ander mij mogelijk voor gek verslijt. Nu kan ik net zo vrolijk overdrijven als wel de dingen naar mijn hand zetten. Hetgeen ik nu, bij deze doe.

Ik houd van mensen. Ik houd van dingen om mij heen. Ik houd ook van omstandigheden. Ik houd ook van mij, alleen… ga ik niet altijd verstandig met mezelf om. Ik pluk de dag, ook al heb ik soms moeite om diezelfde dag door te komen. In de regel valt het echter mee. Neen, eigenlijk heb ik niets te klagen en al doet mijn gezichtsuitdrukking anders vermoeden, heb ik een vrij constant humeur. Kan genieten van de dingen die ik onderweg op mijn pad tegenkom. Maar weet ook dat wat mij boeit niet altijd door die ander wordt verstaan. Dat doet soms pijn, maar ook aan die pijn ben ik gewend geraakt. Je kunt nu eenmaal niet alles met die ander delen hetgeen niet impliceert dat je dan je pogen mar moet opgeven. Doorgaan is een motto en de hoop dat op een zekere dag het een dan wel het ander gloort, juist die moed dien je niet op te geven. Geef deze dan ook niet op! Een ‘leitmotiv'”! In zekere zin wel. En het zijn veelal die zinnen die mij raken. Voor een moment. Voor een tijdje. Voor altijd. Delen. Het is niet alleen een kunstvorm, maar ook een mogelijkheid om iets voor die ongekende ander te kunnen gaan betekenen. Maar of ik daarin ben geslaagd…. is nog steeds aan anderen. Succes daarmee!