Een slak zijn gang

‘Kijk, ik zou het ook niet weten…’ en wat de reden van dit niet weten zou kunnen zijn, is ook mij een raadsel. Dat lijkt somtijds wat kort door de bocht, hetgeen het ook is omdat ik geen enkel idee heb hoe flauw de bocht zou kunnen zijn. Of hoe haaks deze op dat andere staat.
Zo kan het ook gaan met emoties. Emoties waar ik de laatste dagen bepaaldelijk mee werd geconfronteerd. Heftige emoties. Maar ook dit allemaal in zekere zin. Op een bepaald moment komt toch de ratio om de hoek kijken en wordt alles anders gekleurd. En als dan de actoren in dit geheel in een ander spotlicht komen te staan… ontstaat de hoop. En waar hoop is kan de vrees achterwege blijven. De angst het hazenpad gaan kiezen en zal er niet veel meer dan ruimte ontstaan. En in die ruimte…

BESTAANSRECHT

Het is liefde voor ’t leed

waar ik mijn bestaan op

fundeer;

geconcentreerd leed

ruimtelijk verdeeld

in bos en lommering

verkrampte wezens

de starre blik

verstijfde bewegingen

schouders waarop

hun leed en dat

van de wereld

wordt verplaatst

ondraaglijk leed

hoor je hen niet

klagen

gevangenen van

zichzelf

in

zichzelf gevangen

waar ik, berustend,

deelgenoot in ben.

Dichtte ik op 21-08-’91. Vraag mij niet waar deze woorden toen vandaan kwamen, ik zeg JU, het antwoord blijf ik schuldig. Tot de dag van vandaag. En dat gezien in het licht van morgen.
Niets zo afschuwelijk dan het leed wat wij de ander weten te bezorgen. En dan de ommekeer: het leed dat wij de ander denken te besparen. Wij denken en daar schuilt vaak de fout. Dat wij doen vanuit een bestwil principe, wat zijn beste tijd reeds ver achter zich heeft weten te laten.
Het moment waarop de krankzinnigheid werd vervangen door de stoornis. Een psychiatrische stoornis desnoods. Of de afkortingen waar wij steeds bedrevener in zijn geworden: PTSS, adhd, dvd, cd en daar dan weer de geneugten van weten te plukken. Alsof het om geneugten draait. Of, zo JU wenst, het hogere zo makkelijk weten in te ruilen voor het goddeloze. En daar dan ook letterlijk voor gaan: god lozen”
Wij dat kunnen doen in de vorm van een zekere banaliteit. Basaliteit wat ook andere associaties teweeg weet te brengen. De ontvankelijkheid voor het laag bij de grondse: het weer letterlijk met beide benen in de strontlaag staan. De Augiasstal te reinigen, gelijk de oudheid daar een verhaal omtrent schiep. Bijkans een verhaal van bestialiteit omgeven met een wolk van Hedonisme. Chaos alom en stemmen die dit geheel van een kader kunnen voorzien. Want dat is waar ik eigenlijk naar toe wil gaan. Stemmen”

‘Stemmen horen accepteren’ van Marius Romme en Sandra Escher.
Niemand in de buurt en toch praat iemand tegen je. Ben je dan gek” ‘Hoeft niet’, zegt psychiatriehoogleraar Marius Romme.
Lange tijd gold ook in de klassieke psychiatrie het inzicht dat stemmen horen als een symptoom van een ernstige geestesziekte opgevat moet worden. Romme, gepensioneerd hoogleraar psychiatrie, schudt zijn hoofd. “Het is nu bekend dat stemmen horen bij 4 procent van de bevolking voorkomt. Slechts een klein deel heeft er last van. Gandhi – grondlegger van India – hoorde stemmen, Churchill ook. Het is een vooroordeel dat stemmen horen een uiting is van gekte, van schizofrenie.”
“Stemmen kunnen een negatieve boodschap uitspreken, maar ook een positieve tijding brengen of ondersteuning bieden.” Volgens Romme is er in tweederde van de gevallen sprake van een ‘positieve stem’, in andere gevallen hebben de stemmen een negatieve lading. “Dat zijn stemmen die je kleineren, uitschelden, foute opdrachten geven. Min of meer traumatische gebeurtenissen in het verleden liggen eraan ten grondslag: seksueel misbruik, geweld, liefdesverdriet, afwijzing, ontslag. Van die dingen.”
De therapie bij de problematische stemmenhoorder berust op de ontsluiering van de herkomst van de stem en daarmee op de gebeurtenissen in diens persoonlijke leven die de heftige emoties teweeg hebben gebracht.
“Op wie in je leven lijkt die stem” Wat heeft hij met je leven gedaan”” Die emoties moet je herkennen, begrijpen, bespreken met anderen. Dan ebt schaamte weg, worden taboes doorbroken en leert men om te gaan met de stem. Dan eindigt Romme met het volgende:
“ook moet de betrokkene tot het inzicht komen dat die stem niet almachtig is. Vraag hem eens de afwas te doen!”

Een verhaal wat geplaatst was in vrij. Waar Will Gerritsen de tekst voor schreef en waar ik de belangrijkste zaken weer uit heb weten te plukken. De noemer is bekend: gejat, maar beter dan”
Want de opening van dit stuk heb ik voor het laatst bewaard:
Stemmenhoorder Marga Croon moest laatst nieuw ondergoed hebben en spoedde zich naar V & D. Zij zag echter een buurtwinkel en hoorde een stem die zei: “gun die man zijn geld.” ‘Ik nam een kijkje en tot mijn verbazing stond die winkel op opheffen en gaf enorme kortingen.’
Indien deze stemmen zich frequenter en bij een grotere groep mensen gaan voordoen, kan het niet anders dan dat de recessie een kort leven beschoren is”
Maar dat was van een tijd geleden. Bijkans een jaar terug. En in dat jaar kan een heleboel passeren. Een jaar passeert dan ook niet zo maar. In een jaar wordt van alles doorstaan, van alles beleeft, van alles ervaren. Ook op emotioneel gebied. Op rationeel gebied. Irrationeel gebied. Of gewoon, zoals gisteren naar voren kwam, op koningshuis niveau. De sprookjesprinses die sprookjesboeken schreef en het land doorreisde om ouderwetse volksverhalen te vertellen.
‘M”rtha Louise is niet gek, alleen erg alternatief’, concludeert een Noorse lezer op een website.
Als stemmen horen van zijn pathologisch stigma wordt ontdaan, kan ik die slak de weg gaan wijzen… Praten met een slak vergt simpelweg een slakkengang!

Succes voor allen in therapie en als JU niet tevreden uit de sessie komt… geluk daarmee!