Een steunkous, zeurkous!

Natuurlijk was er gisteren niemand die ooggetuige was van de woorden die ik mocht gebruiken om het wereld wijde web te vervuilen. Tenslotte gebeurt het niet iedere dag dat Engeland het gat van de deur wordt gewezen. Het kan haast niet anders dan dat B. weer een bunga, bunga feestje achter de rug heeft. Want dat zijn landgenoten mochten zegevieren…
Het heeft dan ook wat voeten in het gras gehad; de elf meter stip die bij herhaling zich mocht opmaken voor het geweld waarmee het leder in een bepaalde hoek werd gedirigeerd, waardoor de doelverdediger op het verkeerde been werd geplaatst. Niet dat ik ook maar iets met voetbal heb uit te staan, maar als de wereld snakt naar enige vorm van afleiding, zal ik de laatste zijn die daaraan voorbijgaat. In datzelfde voorbijgaan kan het gebeuren dat mijn woorden verdwalen en wie daar dwaalt, kan in een moerasgebied ten onder gaan. Zie dan maar eens contact op te nemen met de Baron van Munchhausen die, als door een kogel afgevuurd door, het luchtruim schiet.
Neen dan liever de woorden van Adriaan Jansen: ‘De zorg krijgt het echt zwaar’.
“De komende jaren zal de crisis in de zorg pas echt toeslaan. Dan zal het pas echt zwaar worden.” Jansen heeft in de afgelopen tien jaar een enorme stijging van het aantal patienten gezien, meer dan een verdubbeling zelfs. Niet alleen door veroudering. Ook het aantal gedetineerden met een psychiatrische stoornis is fors gestegen, met alle problemen van dien. “Veel mensen vergeten, dat tbs’ers veel minder vaak terugvallen in oud gedrag. Er hangt veel mystiek en angst om deze groep, maar zij krijgen wel veel begeleiding. De helft van de gedetineerden heeft echter ook een psychiatrische stoornis en zij krijgen nauwelijks begeleiding. De kans dat zij in gestoord gedrag terugvallen, is dan ook veel groter.”
Op jaarbasis gaat er in de GGZ 6 miljard euro om. De minister wil dat er efficienter gewerkt gaat worden. Jansen ziet een veel grotere rol weggelegd voor verpleegkundig specialisten. Zij zullen bijvoorbeeld binnen vaste regels de bevoegdheid moeten krijgen bij een depressie medicijnen voor te schrijven. Een andere mogelijkheid is dat therapieen door lager opgeleiden worden gegeven. Zo wordt de psychiater meer een spin in het web.”
Daarbij de vraag in het midden latend wie wat opvreet. De therapie (een ander woord voor behandeling) door lager opgeleiden”! Wie zijn dat dan wel” Waar zal deze behandeling plaats gaan vinden” Bij de betrokken thuis, in een dagcentrum dan wel buurthuis of wijkgebouw”! En het idee dat het ‘veel beter is wanneer je iemand onder deskundige begeleiding in een wijk laat wonen, waar hij of zij dus sociale contacten moet ontwikkelen.’ Men op die manier ook meer de regie over een eigen leven krijgt, met behulp van goede begeleiding en tegelijkertijd ook nog eens actief te blijven, trekt, naar mijn idee, een behoorlijk zware wissel op de psychiatrische medemens. En wat daar dan weer de grote maatschappelijke waarde van is… ook daar zet ik vraagtekens bij gezien de bezuinigingen die de huidige Minister voorstaan. Terecht dat Jansen opmerkt dat deze mensen in veel gevallen hun stigma toch nog hebben, maar ziet ook dat het vaak goed gaat.
“Voorwaarde is wel dat er achter de patient een goed vangnet is”.
Maar ik ben eerlijk gezegd bang dat het juist daaraan ontbreekt. Hoeveel tijd wordt er nu al niet berekend voor het aantrekken van een steunkous…”!