Ekmond am Meer

Intrigeert of irriteert. Daar wil ik vanaf zijn. Maar ik blijf iets met de horizon houden. Niet dat het mij slapeloze nachten bezorgt, neen, daar zorgt Ria wel voor. Maar ik blijf het bijzonder vinden dat ik iedere keer weer iets met die horizon heb. Eigenlijk zal het me zo een zorg zijn, dat m’n suster Sientje, sondagavond bij Sandvoort de son in de see siet sakken, edoch puristen onder ons hoor ik luidkeels klagen. Geen nood of het moet een noot zijn die niet valt te kraken, gelijk een muzieknoot.
Voor de verandering bevind ik mij in een kustplaats. Een dorp welke zich kenmerkt door de ‘Derpers’ die zich hier als allochtonen voordoen. In tegenstelling tot de winterperiode, wanneer deze mensen spontaan weer in autochtonen veranderen. Hetgeen iets zegt omtrent de grote vloot aan automobielen, die zich van de Boulevardplaatsen meester maken. Voor meer dan 98 procent bestaande uit witte nummerborden, bescheiden voorzien van een zwarte d op een blauw veld. De voertaal is als zodanig aangepast. Nog zelden hoor je een verzoek om te ´gaan neken in de doine..´
Daar gaat het niet om. Ik schoot wat amateuristische plaatjes dit keer. Kiekjes desnoods. Van een strand, stilen verlaten. Van een enkele zonaanbidster, Sientje in dit geval. En een zon die droefgeestig onderweg was in de einder te smoren. Voor zover een zon in de kim kan smoren. Van een duin, van een gele bak voorzien van de tekst M. Gul. Een naam uit een verleden. Mart Gul. De man die zorg droeg dat, met behulp van een aantal halftracks, de huisjes konden worden opgebouwd. In Ekmond am Meer. Strand Noord. De golfbreker, als symbool voor de vereniging. En dacht even mijn vader te zien. Een sigarettepijpjein zijn mond, een tweetal tassen in zijn handen, een colbert met daaronder overhemd en stropdas. Het gedonder wanneer het huisje weer opgebouwd moest worden. Zijn momenten van pauze´tijd voor tabak´. En de vergenoegde grijns waarmee dit geheel gepaard ging. Piet van Houten met een bezem in de hand onder de noemer ´Sorbo hier, Sorbo daar´ zand wegvergend.
En die sound. Golven en de branding. Meeuwen. De wind die tussen de duinen heen giert. Het gekraak van de dakspanten. Tentdoek wat klappert. Het geluid van een wind. Het gesteun welke zich in het huisje voordoet. En die onnoembare geuren van de gerechten op een barbecue. Want er wordt al verbleven. Niet echt uitbundig, maar toch…

Egmond aan Zee. Een kustplaats. Een bank. En een bord. Met een voor zich sprekende tekst. Dat kan daar ook. Gewoon een geintje!