elf negen of negen elf

Doe wel en zie niet om. Juist op deze dag, die bol staat van ‘flash-back’s’. Dat bericht van een vliegtuigje wat in Amsterdam tegen het WTC zou zijn aangevlogen. Niet veel later bleek dit bericht onjuist. Maar toen ik dat eerste bericht hoorde, maakte het lang niet zoveel los als die andere beelden niet veel later. Een ongeluk en dan een bepaalde hoek waaronder dat ongeluk zou hebben kunnen plaatsvinden. Ik bleef er nogal laconiek onder. Tot…
dat andere moment. Het moment waarop die beelden mijn netvlies bombardeerden. Het had dan ook veel van een bombardement. Een film die ons live voorgeschoteld werd. Rook, brand, sirenes, mensen in paniek, gillende sirenes, nog grotere paniek en stofdelen die zich een plek verwerven in de longen van de mensen daar, toevallig, in de buurt. Nog grotere paniek. Cameralieden die proberen de chaos in beeld te brengen. Vluchtende mensen. Vluchtige mensen. Voor zij uit het beeld verdwijnen. Verdwijnen in die heftige stofwolken. Stofwolken die zich meester maken van de Avenue’s. Herdenken. Stilstaan bij 9/11. Vandaag.

Maar als ik zo de dag van vandaag aanschouw, de nacht die nakend is en de dagen die reeds tot het verleden zijn gaan behoren, was het ook vandaag weer een dag met onverwachte momenten. Neem nu de telefoon die gaat. Iemand aan de lijn die in het zondagblad gelezen heeft dat een voormalige seinpost dit weekend, deze zondag te bezichtigen zal zijn. Het kader van die open monumentendag. Of liever gezegd, open monumentendagen. De teleurstelling, wanneer blijkt dat de monumenten gisteren wel, vandaag weer van de gelegenheid gebruik maken te rusten. In zekere zin op hun lauweren. De treden die gisteren beklommen zijn, achter zich laten. De rust die, bijkans, weldadig aandoet. En de regen die dit geheel van een sausje voorziet. De zomer die wat stuiptrekkend zich klaarmaakt voor de herfst. Herfst met alle onstuimigheid vandien. Gelijk de jaargetijden zich door niets en niemand laten belemmeren. De eeuwige gang der zaken. Gepast in het kader van de monumentendag. Geplaatst in het kader van dat andere. Moment. Bezinning.
En bij die bezinning wil ik stilstaan. Vandaag. Ook de aankomende dagen. Laat ik beelden aan de verbeelding van de ander toe gaan voegen. Door de keuzes die ik maak. Vandaag. Voor morgen. Overmorgen en doe daar dan de woensdag nog maar bij. Stil te staan. Met beelden die er niet echt toe doen. Het zijn dan ook maar beelden. Zonder tekst. Want de tekst laat zich deze keer niet raden. Misschien ook wel. Maar ook dat hangt van de interpretatie af.

 
C U!