erjeecee

‘We zullen hem als persoon en collega uiteraard ontzettend missen. Wat hij voor ons heeft betekend en zijn tomeloze inzet verdienen een klein feestje.’

Goed beschouwd verkeren we nu in de nadagen van het voorjaar. Als je het ‘overal’ bekijkt verkeer ik, en anderen met mij, in wat men zou kunnen zeggen, ‘de herfst van het leven”‘

Grijs als het ware. Rimpelig voor een deel. Getekend door het verleden. Gelouterd door het nu. Wat ik, op zich, wel weer een mooie vind. Qua omschrijving en gekoppeld aan berichten die mij bereiken, kan ik me hier prima in vinden. Geenszins echter heb ik de pretentie hier iets van te vinden. Ook ik ga gewoon met de tijd mee. En beschouw dit als een relatieve terugblik.

Want vooruit en achterom zijn er herinneringen die ik juist in dit heden kan gebruiken. Als een verklaring van de bovenste regels. Even stilstaan bij de tijd. En de variabelen die een rol in zijn leven hebben gespeeld. Zoals de volgende: ‘goedemorgen, wat moet ik vandaag doen”‘ ‘Heb jij dat al eens gedaan” Hoezo, een eigen draai aan een lesopzet” Neen, ik kan niet komen. Ben ziek.’
‘Als de man iedere keer belt, komt er iedere keer een ziektedag bij.’ ‘Ja, ik ga akkoord.’ ‘Hoe schrijf je dat”‘ ‘Primus inter pares…”!’ ‘Of gewoon primis enter paris”!’ Ja, dat vooronderstelde onderscheid onderschrijf ik!’ ‘Laatst heb ik Bert nog gesproken, maar…’ ‘Mijn handicap”!'” – ‘Neen, je hebt een GVB nodig.’ ‘Neen, ik doe niet mee met de lief en leedpot.’ ‘Ik mis in de zomervakantie dan altijd een attentie.’ ’18 juli of daaromtrent.’ ‘Dus wij zitten in dat Resort en ik hoor daar een gebrul…’ ‘Ik zei tegen de boy: “bring me the same, please”.’ ‘Ja een nieuwe, maar wel met een grijs kenteken.’ ‘Doe mij nog maar een zwaartje…’

”
‘Dolf, wordt het geen tijd voor een pauze…”!’ ‘Wil je mij vanavond excuseren”‘ ‘Ik heb een vergadering van de club, maar dat kan ik niet tegen D. zeggen.’ ‘ Ik heb de kaderopleising gedaan en de vrijgestelde docentenopleiding, dus…’ ‘De methode Regeer.’ ‘Eigen bedrijf. Ingeschreven bij de KvK. Een pasje van de Sligro.’

”
Een provinciaal ziekenhuis met een navenante opleiding. Een van overheidswege ingegeven verandering. Een Regionaal Opleidings Centrum met een denominatieve insteek. Schaal 11. voldoende eigen geld. Juist vooral het bestendigen van de Psychiatrie. ‘Toetsen al klaar”!’ ‘Ben ermee bezig!’ ‘Wat vind je ervan”‘ ‘Open vragen.’ ‘Neen, ik weet niet hoe of ik dit anders zou kunnen formuleren.’ ‘Mijn bijdrage”‘ Hij toont en blanco blad dat doet denken aan een Tabula Rasa. Het onbeschreven blad. Wat slechts aan de achterkant volledig is beschreven. Maar omtrent die achterkant valt niet direct een opmerking te maken. Het licht valt van voor.
Want van een ietwat informele Inservice opleiding waren we gepromoveerd tot een echte school. Waarbij de een gedetacheerd, de ander de toenmalige locatie mocht bemensen. De kwaliteiten die niet meer ter discussie kwamen te staan. Want aan bepaalde kwaliteiten viel niet meer te twijfelen. Dus was het beter dat de een daar en de ander elders kwam te werken. Dat kon nu eenmaal. En men noemde dat in de tijd verworvenheden. En daar waren ongeschreven rechten aan verbonden.

Best aardig. Alleen het tijdstip waarop ligt al vele jaren geleden. Ik overdrijf in zekere zin als ik een jaar of twintig suggereer. Maar gezien de inzet, de creativiteit, de mogelijkheden die zich voordeden, bleef de zijlijn voor hem de meest haalbare grens. De rest speelde zich af in het schemergebied waar hij meer dan meesterlijk constant de regie over voerde. Maar waar de spotlicht zichtbaar werd, daar was hij te vinden. Het ga je goed RJC!

Want tijdens je werkzame leven heb je het altijd al stiekem beter gedaan…