Favorieten

Ruud behoort ook tot mijn favorieten. Nu weet ik wel dat hij, door omstandigheden, nu even niet in de gelegenheid is om zorg te dragen voor een 60 seconden stuk, dat ik hem daardoor node mis, maar dat ik een goed alternatief heb gevonden in Rob Bakker. Waarbij het niet alleen om die zestig seconden draait, maar vooral in dat wat ik in zijn stuk Quo Vadis van afgelopen zaterdag terugvond. Ik heb dan ook het plan opgevat om juist dat stuk integraal van hem over te nemen en hoop dat hij mij dit niet euvel duid…

Quo Vadis

Ach, de laatste kaasmarkt alweer. Dat maakt de Alkmaarder altijd wat melancholiek. Want wat gaan we het weer missen: het kaasdragersgedraaf en de toeristenkuddes. Het concert van rondreizend stadsbeiaardier Christiaan Winter, dat aan het eind van de middag nog in het hoofd naklingelt. Ladyspeaker Ingrid Kruyssen die aan de in doktersjas gehulde kaasproevers vraagt hoe de kaas dit keer smaakt. Waarop nooit het antwoord komt ‘Getverderrie, wat is dit voor stopverf”‘ maar altijd iets van ‘Hmmmm… zacht van smaak, en toch pittig.’

We gaan ze missen; de ambtenaar op de torentrans met zijn antimeeuwentoeter, de man met walrussnor en kapiteinspet die de rondvaartpassagiers in de rij zet, de klederdrachtmannen en – vrouwen (uit Langedijk), de kloeters (uit Langedijk!) in hun schuitjes (uit Langedijk!), de sapman, stroopwafelsmeerder en kunst- en curiosaclan,de belluider en de beelden op het grote scherm waarop de kazen oranje zijn.

We gaan ze missen en vragen ons gelijk af: wat nu” Wat nu kaasdrager, waarheen kloeter, meeuwenverjaagambtenaar en rondvaartwalkapitein” Quo Vadis rondreizend stadsbeiaardier, toeristengids en immer rondsluipende zakkenroller”

Het zwarte gat gaapt, Culinair Plaza nadert, de bladeren vallen, de winter duurt lang, maar bedenk: ooit is het weer april.

Een stuk dat mij trof, met name door de man met de walrussnor. Kees. Mijn favoriete portretganger.in die zin dat, wanneer ik hem tegenkom, niet nalaat om een volgende foto aan mijn totalen toe te voegen. De man die ooit voer op de Holland Amerika Lijn, zijn arbeid aan Piet Henke aanbod waardoor zijn bijnaam KaggelKees een soort van Geuzennaam werd, zijn hand er niet voor omdraait om ook nog eens post te bezorgen, dan wel door de stad koerst op zijn geheel eigen kompas. Kees koerst wat af: ik kijk dan ook uit naar het moment waarop het fotocafe weer gaat draaien. In de Societeit op het Luttik Oudorp. Een plaats die ook Kees met een bepaalde regelmaat frequenteert. Waar hij even aanlegt. Om niet veel later zijn anker weer te lichten, koers zet naar…

Het kan dan ook geen toeval zijn geweest dat ik Freek als Kees op die mooie zomerse dag tijdens het festival Zomer op het Plein mocht vereeuwigen. Hoewel vastleggen waarschijnlijk in dit geval meer op zijn plaats is!