Fellini en een Stiletto

Ellen ten Damme had een geweldige show, maar van dit gebeuren (Fellini) ben ik sprakeloos! Ieder vergelijk gaat echter mank. Appels laten zich nu eenmaal niet met peren vergelijken. Laat staan dat het ene circus (Kribbe bijvoorbeeld) het op moet nemen tegen dat andere circus Stiletto 2 en daar dan die happening van Fellini (circus 3) zich in een week tijd aan mij voordoet. Ternauwernood van het een bekomen, het ander dat spot met het evenwicht terwijl bij Fellini juist die wip voor het evenwicht zorgdraagt. Hoge school kunsten onder de verschillende vlaggen een parodie op het leven geven en ik niet veel meer weet te doen dan wat oppervlakkig ademhalen. Tegelijkertijd wordt gegrepen door de inventiviteit, de creativiteit en alles wat dies meer zij. En het heeft er veel van dat dit alles is:het leven omvat in verschillende notendoppen, in de variabelen van een walnoot, een pistachenoot en desnoods een hazelnoot een doppinda vervangt. Gewaagdheid aan de ene kant en de zeven hoofdzonden van Ellen aan de andere. Terwijl Freek dan weer, op zijn geheel eigen wijze de boel als het ware bestiert…



Kunst dit keer met een grote K! Met als gemeenschappelijke deler dat ene theater: De Vest. Waarbij reclame maken een vorm van aandachtschenkerij zou kunnen zijn, ware het niet dat deze aandacht door een groot publiek wordt gedeeld. En juist dat delen van deze Kunsten, laat zich simpelweg niet afbreken door het rigoureuze optreden van de huidige overheid. Hoewel het mij aan het hart gaat te moeten constateren dat het publiek een hoog grijze duiven gehalte kent. Daar zit nu eenmaal het veronderstelde kapitaal, de stenen rijkdom van een beleid dat Joop den Uyl op zijn conto heeft geschreven. Het hebben van een eigen huis en het delen van dit huis onder eenzelfde zon.






Fellini. In een uitvoering van het Noord Nederlands Toneel, waarbij de complete chaos van het menselijk zijn ontsproten is aan het menselijk brein met dromen als uitgangspunt en de vertekende dimensies van de menselijke omgang. Bij wijze van spreken dan. Want spelen wij allen niet de aan of andere rol in het dagelijks bestaan” Werken wij allen niet met maskers en gaan wij geregeld schuil ondereen witte laag poeder. Wanneer wordt het masker ontmaskerd en zullen wij de schmink weghalen” Doen wij dat wanneer de eenzaamheid toeslaat, de hype verdwijnt en wij met onze \totale ziel en zaligheid met de naakte realiteit worden geconfronteerd. Is het wel een dag die wacht nadat de nacht ons ogenschijnlijk ontzorgde” Om het maar eens naar de huidige tijd te trekken. Geen verzekering die dit zal onderschrijven: hooguit een verdwaalde journalist of een afvallige zielenknijper die zich over die mens ontfermt. Waar pillen dit keer geen remedie zijn, maar de kracht schuilgaat in de angst die ons allen bezighoudt. Angst welke regelmatig het onderspit delft, door de wan van alledag te bestendigen. En juist die waan werd ten tonele gevoerd, op een wijze die neigt naar het geniale, waar door de waanzin kan toeslaan. En juist die geniale waanzin wordt vertolkt. Door muziek, zang, dans en het verhaal. Verbrokkeld, om het nodige aan de verbeelding aan anderen over te laten..



Ook nu niet veel meer dan een impressie,mijn indruk om mijn sprakeloosheid onder woorden te brengen. En ik mag niet vergelijken maar doe dit toch! Al was het alleen maar om, als excuus, mijn hoed te kunnen lichten voor Ko van den Bosch die het aan heeft gedurfd om met zo’n productie het land door te gaan. Zelfs naar Alkmaar te komen, een gemiddeld ‘provinciestadje’ wat door dit spektakel enigszins in de vaart der volkeren wordt opgestuwd…