flash get back

Verplaatsbaar in de stilte. De roep. En het pogen op eigen benen te gaan staan. Een eigen invulling te gaan geven. Niet alleen aan de dingen van alledag. Juist aan de zaken die je delen mag. Of juist niet. Omdat de ander niet begrijpt waar je het over hebt. Of wat het met je doet. Of omdat de ander reeds lang geleden een ander pad is ingeslagen. Mogelijk de weg is kwijt geraakt. Of zoveel herkenning zag dat het oude, vertrouwde pad ervoor zorgde dat de weg heen, een terugweg was. En een besef wat wel aanwezig, maar niet tot volle bloei kon komen. Of een inzicht wat zich even aan de einder liet zien en zich vervolgens, in alle bescheidenheid, terugtrok.

Het gemiste doel wat het licht verblindde. De regenboog die regen boog.

De sluier die werd opgeheven”

Zoiets en al wat andere zaken maken een dag als vandaag tot vandaag. Alsof er geen gisteren is geweest en er geen morgen zal komen. Het zuivere nu. Want keer de letters om en kijk van onder naar boven en retour dan nog blijft nu nu. Of un nu.

Bijzonder als je erbij stil gaat staan, onopvallend als je hieraan voorbij gaat. Want ook dat kan de keuze mede bepalen. Of bepaalt mogelijk de keuze. En laat de zaken zijn zoals ze zijn.
Niet deelbaar, ten dele voorspelbaar en in ieder geval ongerijmd. En verworden niet veel later tot herinnering. Eisen allen een eigen plek op in het eigen levensschouwspel. Een kijkspel omtrent verwondering.
Een kijkdoos waarbij één letter als buuraanslag de kijkdoos in een kijkdood kan veranderen. En dan de boel nog meer uit balans laat zijn. Zoals een evenwicht op een zeker moment in een wip kan veranderen. Of juist weer door een wip. Met een wipkip.

De associatie die met mij aan de loop dreigt te gaan. Omdat er iets is gebeurd, wat vraagt om een plekje. Juist in dit moment. Dit moment wat zich, qua tijd, weet te plekken. De kracht die op dit moment ongevraagd geboden wordt. Als bevestiging van de krachten die in het korte verleden zijn doorstaan. De groei. Het helen van delen. Of het delen van helen.
En een vooruitzicht wat zich nu, in de beperkte mate van de realiteit, niet als positief dan wel negatief laat waarderen. Onzijdigheid. Of de grap die zich, heel in het kort, als volgt voordoet:
vraag aan pastoor: “Wordt er gevoetbald in de hemel””
Antwoord door pastoor aan de vragensteller na het inwinnen van relevante informatie: ‘Goed nieuws en slecht nieuws. Ja, is het één en dat je volgende week zondag in de basis staat”‘
Humor. Mogelijk zijdelings. Maar daardoor niet minder oprecht. Want ook dat is humor. Hoewel, met tranen en mogelijk een wat dikke stem”

Soms is de humor ver te zoeken. Blijkt het ook geen humor te zijn. Wordt slechts verkapt het realisme van een situatie beschreven. Niet optimist, geen pessimist maar meer de realist!

NESTVLIEDER

Na veertig jaren zorgen

besluit zij,

op een morgen

haar zorgen

naast zich neer

te leggen.

Na veertig jaar na

drukkelijk

aanwezig te zijn

wijst zij mij

de deur die zij

voor mij geopend

houdt kraakt

versplintert

in het moment

waarin ik ontdek

dat zij,

mijn moeder

was en mij de

ruimte gaf

waar ik heel

onbewust al

eerder afscheid van

had moeten nemen.

Is het weer die nestvlieder. Nog niet eens zo lang geleden eerder vertoond. Toen mogelijk wat bijtend bedoeld.” Nu, in een ander licht geplaatst, wat zorgelozer. Met een knipoog als het ware.” Met dank ook aan Agaath.” Gekooid en op een ander moment er toch weer uitgevlogen! Zoals ik er dan weer invlieg…
Want zo af en toe speelt ze zomaar op. Mijn moeder. En kom ik weer terug in het moment waarop zij mij de deur toen wees. Toen. Maar ook dit laat zich verklaren. Door de erfgename. Een boek van Jacob Vis. Waarin de duister van een leven tevoorschijn komt. En de beschrijvingen van relaties zich door een document later laten verklaren. Een brief waarin verantwoording wordt afgelegd. Van zaken die het hele verhaal uit de doeken doen. Doeken die niet altijd even vreugdevol worden ontvangen. De tippen van de sluiers die veel ongein weten te verhullen…