Gedeeltelijk geheel in dele(n) VI

Zondag, 12 juli 2015.
Ook op een dag als vandaag is het sprookje van het leven afgelopen. Uit. Want de man met de zeis trekt zich nu eenmaal niets aan van de dagen van de week, de maanden in een jaar. Het doet mij altijd weer denken aan de Tuinman en de Dood, dat gedicht van P.N. Van Eijk, waar ik steeds op bepaalde momenten naar teruggrijp. Alsof ik me realiseer dat ook mijn leven niet alleen eindig is, maar dat er simpelweg geen ontkomen meer aan. Dat alles eigenlijk al vastligt, maar dat ik geen gelegenheid heb om in mijn levensboek te bladeren. En toch sta ik stil bij het volgende schrijven:
THUISVLUCHT.
In mijn laatste / ademvlucht / vlucht ik weer / naar huis terug.
Waar dit ook moge zijn…