Geen bericht, goed…

Ik houd het kort. Moet het een en ander mengen. Een alchemist op een schuin pad, muziek in de dakgoot en druppels uit mijn neus. Een trechter op mijn hoofd voorkomt dat anderen zich van mijn gedachten meester zullen maken. Mixen is niet aan te bevelen, hooguit laten kruiden uit de tuin der lusten zich verleiden. Of mogelijk is dit laatste andersom. Ik raak van de weg en het heeft er veel van dat het land onder stroomt. Een lange stoet trekt aan mijn geestesoog voorbij, bij dag niet lang genoeg en wacht op ontij. De bergen in om naar Bergen te reiken… maar van dat laatste kan geen sprake zijn, wanneer het gebroed begint te borrelen. Ik wacht op een teken: een oog lonkt en ik stap verbaasd een pupil binnen. Iris ontvangt mij en sluit mij in haar armen, een zenuw begint te knipperen en niet veel later ben ik een vormsel in een brein. Mijn eigen brein”!