Geriatrisch verpleegkundige

Geriatrisch verpleegkundige. Gediplomeerd. Geen certificaat maar een volwaardig diploma. Ondertekend door de Amstel Academie. Onderwijs volgen in een gebouw wat ik, op het laatst van mijn carriere in de zorg, door omstandigheden, heb leren kennen. Een aantal schoolborden op een rij, wanneer ik mij met de roltrappen naar boven begeef. Academie voor psychiatrie staat er op een bordje wat er veel van heeft elders van een muur te zijn gerukt. Elders mogelijk op een andere locatie. Haarlem misschien…”! Een aantal roosters. Een afkorting die mij bekend voorkomt: BJG. Elders wordt aangegeven wie achter deze hoofdletters schuilgaat. Het verwondert me niet de naam van Jan te ontdekken. Ik talm wat. Tenslotte hebben we nog even de tijd voor we in het Y worden genood. Ik besluit nog een trap te nemen: Ellen volgt in mijn voetspoor. Niet veel later kom ik Jan A. tegen. Werkzaam voor de afdeling zorg vraagt hij vijf minuten van de tijd van een leerling. Die gaat accoord. Hij vertelt hoe, op dit moment, de vork van Amarantis in de steel zit. Er is een tekort van 50 miljoen euro. Er dient te worden gedefuseerd. De vraag wordt actueel wie deze failliete boedel zal gaan overnemen. Hij maakt zich niet zo druk: een vast contract en anders lonkt daar mogelijk de afdeling weer. Mensen met tijdelijke dienstverbanden hebben het zinkende schip reeds moeten verlaten. Het valt me op dat de ruimte wel sfeervol is, maar zich kenmerkt door de leegte.
Om vier uur ’s middags is de tent uitgestorven. Geen leerling te ontdekken. Geen docent die zich nog met een groep bezighoudt. Uitgestorven werkplekken. En ik ontdek dat het me eigenlijk weinig doet. Vraag me zelfs af wat ik daar te zoeken heb. Spreek even met Daan, Marjory en Betty en dat is het dan wel. Zo gaat het veelal wanneer een deur achter iemand in het slot is gevallen. In mijn geval achter mij. En dat besef is spijkerhard. Gelijktijdig is daar het gegeven dat dit er eigenlijk niet meer toe doet: wij zijn gekomen om getuige te zijn van de diploma uitreiking van Marlies. En dat is bijzonder de moeite waard. Nog even in de zon. Nog even van het weer buiten genieten. Nog even al die groepen willekeurige mensen zien. De bijna geslaagden die bij elkaar groeperen, de studenten die pogen te werken op een laptop met een scherm tegen de zon in. Omgekeerd valt er waarschijnlijk niets te zien. Of wordt mogelijk de waarneming gestoord: door de grote afleiding die zich spontaan voordoet. Er wordt gepraat, gelachen en gedronken. Er wordt geluierd en gesproken. Er wordt bewust niets gedaan. Of er worden bewust batterijen opgeladen. Voor een volgend college. Voor een volgend essay. Voor een volgende demonstratie. Misschien wel voor een volgende opdracht. Of misschien wordt er wel gedacht aan het bewust sluiten van de boeken. Erop uit te trekken. De boel de boel te laten. Gods water over Gods akker te laten vloeien. Tenslotte bevinden we ons hier op Gristelijke grond. En de grondslagen van deze gronden zijn niet te ontkennen. De Vrije Universiteit.




We zitten in dat Y. Het heeft veel weg van de binnenkant van een hart. De binnenkant van een baarmoeder. Maar het is slechts een simpele collegezaal. De aanstaand gediplomeerden worden uitgenodigd op de eerste rijen plaats te nemen. Giebelend en giechelend nemen zij plaats. De enkele man vertoont geen sporen van ongemakkelijkheid. Waarschijnlijk is hij in het afgelopen jaar, als enige man in zijn cursusgroep, uitgebreid gepokt en gemazeld. Na een welkom door de manager, waarbij de loftrompet omtrent deze Academie wordt gestoken, kot er ruimte voor dat persoonlijke tintje. Door spreuken dan wel uitspraken van Loesje te citeren komt een beeld van de betrokken geslaagde naar voren. Het zijn schetsen die iets aangeven omtrent de wijze waarop eenieder de eigenheid in deze opleiding gestalte heeft weten te geven. Het voelt dan ook als een zekere trots dat Marlies in het eerste groepje achter de tafel plaatsneemt. Dan is de aandacht van het aanwezige publiek nog duidelijk op dit drietal gericht. Marlies straalt. Haar gezicht staat op glimmen. Terecht!Want ze heeft zich boven verwachting gekwalificeerd. Eigenlijk denk ik dat ze van zichzelf staat te kijken. En dat mag dan ook. Ze heeft het allemaal zelf geflikt!