Grafmuziek

Ik ben niet zo beroerd! Althans, dat vind ik van mezelf. Nu weet ik wel dat ik me mijn leven lang al heb meegenomen, dat heggen en steggen, paden en lanen mij niet geheel onbekend voor komen, dat heuvelen en dalen garant hebben gestaan voor verregaande uitzichten, niet geheel gespeend van zekere inzichten, maar om nu te zeggen dat ik een tevreden mens ben, nou wel degelijk! Natuurlijk zijn keerzijden ook mij niet vreemd, bespeur ik regelmatig de overweging de pijp aan een ander door te geven of het een en ander aan de wilgen te hangen dan wel de grote klok te gaan raadplegen; gelijktijdig is daar het besef dat ik nog steeds in-, uit –, pauzeer en adem. En zolang dat hart niet veel meer te doen heeft dan het artificiele deel te volgen… Ook daar maal ik geregeld niet om. Ik zal gaan wanneer het mijn tijd is. Verkeer op dit moment dat ik daar geen enkel besef van heb. En waar Appel ooit stelde wat ‘aan te klooien’, klooi ik, op mijn manier, ook maar wat aan. En dat heeft wel wat. Ondanks het feit dat ik juist in de afgelopen tijd eerlijk gezegd regelmatig vertoef bij hen die, of een tijdsbestek hebben meegekregen, dan wel ten grave zijn gedragen. Het was niet voor niets dat Jan en ik het over ‘grafmuziek’ hebben gehad. Mijn nummers reeds vastliggen en het voor de rest mij weinig uitmaakt in welk omhulsel ik dan kom te liggen. Zit er zo af en toe stilletjes aan te denken om ook mijn grafrede maar eens vast te gaan leggen…maar nog beter is de duvel niet te verzoeken. Hooguit een Duvel te bestellen.

Ook vandaag weer een verhaal omtrent de economie in Nederland. Zij die dit weten, doen de meest on mogelijke suggesties aan de hand en de burger houdt terecht, de hand op de knip. Het Godsvermogen dat op de planken ligt is in stille afwachting van de sokken die mogelijk tevoorschijn komen. Waar nog sprake zou kunnen zijn van ‘appeltjes’ neemt de omzet in appeltaarten toe. Met name door de export naar het buitenland. Stuitend wordt het dan dat de consumptie in appeltjesland daalt en je de grens over moet om deze typische lekkernij tot je te kunnen nemen. Want een punt met slagroom uit een spuitbus slaat toch een gat in het veronderstelde budget. Waar in een recent verleden ongelimiteerd over de balk werd gesmeten, is het nu een draaien dan wel wenden en keren. Terwijl de flappen ogenschijnlijk doorgaan met tappen, het ‘roodstaan’ door een zelf opgelegde beperking niet zichtbaar is voor de buitenstaander en veelal een goed verstaander aan een half woord genoeg heeft.
Ik keek, per ongeluk, naar het journaal. De kommer en de kwel slaat me direct naar de keel en ik merk dat ik dat eigenlijk totaal niet mis. Neen, dan liever een blik in de buurt waar, waarschijnlijk door aangenomen werk, een deel van de Vogelweg bloot is komen te liggen. Waar vanavond een eerst asfalt onderlaag de verharding in zwart hult. Het heeft wel wat weg van begraven. Daar komt dan nog bij dat ik een rioolbuis vond, om daar een beeld door te werken. Of in te werken. Of, in mijn geval, een foto nam. Waardoor de betekenis ‘de pijp uitgaan’ een dieper liggende betekenis met zich mee kan gaan dragen. Dan heb ik daar, op mijn manier, toch in zekere zin woorden mogen wijden…