Helden

Daar kwam ze! De reddingboot, gedreven door de krachtige slagen van die mannen, die Helden der Zee! Ieder waagde, met blijdschap in zijn hart, den sprong in de reddingboot… alleen “de Hun” durfde niet – durfde niet te springen en wou het ook niet… Die notedop op zee… daar ging hij niet in – dat vertikte hij… nee… nooit…
Opeens was hij verdwenen – waarheen wist niemand – maar ieder dacht op dit oogenblik slechts aan zichzelf – en ieder was voor zijn eigen daad verantwoordelijk. En alle anderen werden gered, door de bewonderenswaardige behendigheid – de niet-falende pogingen der onvermoeide mannen, die terecht “de Helden der Zee” worden genoemd.
Als een krankzinnige had “de”Hun” gebruld, toen hij na eenigen tijd bemerkte, dat hij de eenig overgeblevene was, op het bijna te pletter geslagen schip; ieder had den sprong gewaagd. En toen onder donderend gekraak en gedreun het schip uit elkaar sloeg, had hij zich vastgeklemd aan een soort laddertje, en begon hij zijn ontzettenden strijd tegen den dood, verlaten door iedereen.
Uit: De held van den vuurtoren, door Annie Nauta, prijs 35 cents.
Waaruit het volgende gedicht:
De kim verliest zich voor den blik
In grauwen nevel-mist
De golven stuwen woest omhoog…
De branding kookt en gist. –
Een sombre – donkre onweerslucht
Weerspiegeld zich in ’t nat
Als beeld van droefenis en rouw,
In ’t kleed van diepe smart.
Een hol en huilend wee-geklaag
Zwelt aan … met groote kracht
En donderend rolt de treurgang voort,
Voorspellend onheilsnacht…
Prachtige woorden en navenante zinnen in een uitgave op roze papier, waarbij de Electr. Drukkerij Egner~Helder het Helden-der-Zee-fonds “Dorus Rijkers” mogelijk aan gelden wist te helpen.
Waarvan ik een tweetal boekwerken mocht terugvinden. Waardoor mogelijk naar voren komt dat een blik terug in de tijd ervoor kan zorgen dat gebaande paden niet altijd even voorspelbaar zijn…