herhaling
Iedere keer opnieuw het zoeken naar die ene verandering, dat kleine puntje wat even om aandacht weet te vragen.
Iedere keer opnieuw dat vage zoeken naar een ander uitgangspunt zonder de volstrekt eigen visie geweld aan te doen. Ook dat geef ik JU te doen!
Alsof ik in staat zou zijn om JU enige opdracht te kunnen geven.
JU leest. En als het de moeite waard is zou JU kunnen reageren. Maar ook dat hoeft niet.
’t Zou mogelijk een aanvulling kunnen zijn op al wat ik achterwege laat, dan wel een ongedachte invalshoek dan wel de specifieke visie van JU. Maar of dat dan weer de mogelijkheid zou kunnen bieden tot een dieper gaande gedachte…”!
Ook dat is dan weer een vraag.
Neen, veel makkelijker is het om in de molen van alledag te stappen. Voorbereidingen te treffen voor de dag van vandaag.
Aan de ene kant de laatste van de maand, aan de andere kant het besef dat wijlen Prinses/Koningin/Prinses Juliana 100 had kunnen worden ware het niet… Zoals ook zij zich op een zekere dag uit het publieke leven diende terug te trekken.
Vanwege dat proces in haar hersenen. De vraag of het Alzheimer was dan wel een gewoon arteriosclerotisch proces onbeantwoord latend…
Ook dat behoort tot de zekere routine van haar lijfarts.
Voor zover deze nog het leven heeft. Niet alleen schoonheid vervaagt maar tijd doet gelijktijdig een aanslag.
Zoals Douwe Draaisma gisteren naar voren bracht.
Omtrent herinneringen. En het ‘skippen’ van bepaalde herinneringen.
Bewust dan wel onbewust in het woud van vergetelheid achter laten. Zonder daar een enkel teken bij te plaatsen.
Het besef nog wel zonder dit te weten. Of het besef van niet en dan alsnog vergeten.
Alsof er niets gebeurd is. Alsof…
Juist door dat alsof klinkt het een beetje als het ‘Tsja’ van Martin Bril. Het onaf zijn van iets.
De mogelijkheid dat er nog andere bekentenissen naar voren hadden kunnen komen.
Waar mogelijk (n)iemand op had zitten wachten.
Of juist iedereen.
Als in die volzin van Th” Lau: ‘iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.’
Bedenk het! En sta dan weer even stil.
Tenminste als JU van plan bent om juist deze dag op een geheel andere manier door te gaan brengen.
Laat de wereld zien dat de wonderen nog steeds bestaan.
Door er spoorslags van door te gaan.
Niet letterlijk, verdwaal voor een wijle in je eigen geest en open deuren die anders,
ook voor JU, gesloten blijven. Haal een plumeau uit de kast. Begin te stoffen.
Ga lekker hard niezen. En gooi die overtollige bagage weg.
Zorg dat je ongeremd naar de dag na vandaag gaat kijken. En treedt deze onbevangen tegemoet!
Realiseer dat dit de eerste dag van de rest zal zijn.
En hang niet aan die vanzelfsprekendheid! Jawel, maar…
Dan zeg JU eigenlijk weer nee! Ook niet verkeerd, maar weet dat het anders kan zijn.
Indien JU juist die onschuld weet te behagen. Of JU onderdompelt in JUW eigen na”ef zijn.
JUW maagdelijkheid. JUW kind zijn.
Dat heeft te maken met dat gevoel van verantwoordelijkheid.
Of de verantwoordelijkheid die JU, op een ander moment, op JUW nek nam.
De vooronderstelling dat JU de consequenties van JUW keuze voldoende dacht te hebben overzien.
En te weinig rekening hield met de varianten. Het ongekende thema…
Uit den vreemde
klinken
holle stemmen
wezens, ontdaan
van voor- en achterkant
de nijvere, dappere
handen
wapperen, gesjouw
van de ene
naar de andere kant
dag, de dagelijkse
routine, de smaak,
geur van ontbinding
tijd, de herhaling
en het eeuwige gezever
raak ik vandaag
mijn plasje kwijt
raak ik hen, als ik niet
oppas,
leven zij nog steeds,
wanneer zij al lang
aan de dagelijkse routine
van zijn ontglipt zijn.
Geluk is het verlangen naar herhaling.
Het spel in de psychiatrische zorg werd lange tijd zonder regisseur en dus al improviserend gespeeld, maar toen er regisseurs kwamen verloren veel spelers hun spontane creativiteit en verzandde het spel in stereotype herhalingen en voorspelbare acties en reacties.
Herhalingen blijken toch, vooral in lesgeven noodzakelijk
Om de informatie te laten "beklijven"
Maar dat hebben we al eerder besproken.
Je wist het voor ons interessant te maken.
Dus lukte het je, jaar na jaar, het op een dergelijke manier te brengen, dat men naar je luisteren wilde.
En dat wilden we!
Want elke keer opnieuw wist je een andere invalshoek te vinden.
Net zolang een ieder het gevoel had te weten wat de bedoeling was
Of zelf ging leren denken.
Je bent een begenadigde docent. Zo een diamantje.. Er zijn er niet veel. Zo een die je bij blijft.. Die werkelijk iets gegeven heeft. En dat keer op keer herhaalde.
Daarmee iets heel bijzonders heeft achtergelaten.. Hoe je het ook zelf hebt ervaren. Het effect is groter geweest dan je ooit hebt kunnen vermoeden.
En de Koninginnedag
Stond net alleen in het teken van feest.
Vandaag is ook vol verdriet geweest.
Zal nooit worden vergeten.
Daar is geen herhaling voor nodig, al zullen we het op het nieuws nog wel een paar keer mee mogen beleven.
Er hoeft er maar 1 te zijn…
Repetitie
repeteren, studeren overdenken
leren om te vergeten.
calculeren om de benodigde kennis te ejaculeren. of ging dat in die tijd wel eens andersom.
Experimenteren of het geestverruimende middel werkelijk tot betere prestaties leidde. Op elk mogelijk denkbaar vlak.
Ik was naar ik mij kan herinneren geen beste student. Wellicht niet eens een aangename vent.
stond jij daar voor in de klas, bewoog je je op je franse hennep schoenen langs ons gezeten in een hoefijzer.
Liet jij je door onze blikken niet afleiden of juist wel. kreeg jouw intuitie de vrije loop. en bracht je mij en anderen op een ander spoor of in iedergeval op het spoor van dat moment. Hoe helder je kon verhalen over zaken die niet te traceren zijn. Nooit blijven steken op vaagheden uit een of andere splinter groep.
Nee, breed in de ruimste zin van het woord.
Als iemand mij nou maar
had opgeraapt
en in zijn zak gestopt
en daar gelaten had,
dat af en toe een hand mij vond,
voelde hoe zacht ik was
en dan weer losliet.
Of op de vensterbank gelegd,
op ’t nachtkastje,
in een rommeldoos.
De keukenla!
Ik heb nog nooit een reis gemaakt,
ik moest zo nodig wortel schieten.
Als iemand mij nou maar had opgeraapt,
er was niets aan de hand geweest,
ik was kastanjebruin geweest,
ik had geglansd, geglansd,
wat later was ik wat gaan rimpelen,
en dan, nou ja, maar nu,
nu moet ik onvrijwillig transformeren
en niet zo n beetje ook.
En steeds als ik zo ongeveer
gewend ben aan mijn nieuwe vorm,
steeds als ik zo min of meer
geaccepteerd heb
dat ik ben zoals ik ben,
dan ben ik alweer anders.
En als het nu zo was dat ik gekozen had
om zo te zijn, dat ik het wilde:
steeds een ring erbij,
zoveel soortgenoten aan mijn takken
in hun veilig stekelhuis,
zo anders dan ikzelf,
maar wat weet ik het nog goed.
Ik heb het opgegeven
te zijn zoals ik ben.
Ik groei maar mee
met wie ik worden zal.
Af en toe hoor ik
Dat iemand zegt
Hoe mooi ik ben.
In mijn schaduw
gebeuren dingen
die de moeite waard zijn.
Tjitske Jansen,
"waar lijd volgens de media Pim Fortuyn aan" was een van de toets vragen psychiatrie staat me nog helder bij. Ik moest de toets namelijk overdoen. Misgecalculeerd.
Jouw aan de telefoon omdat ik meedeelde dat ik die dag niet zou verschijnen. Jij die mij poogde toch te komen. voor mezelf dan wel voor die ander.
toch koos ik…
vaak geen geld om uberhaupt de trein te pakken. op school te geraken.
De lange rij blauwe blikjes aqua. de pogingen van jou en van heumen de school een wat warmer aangezicht te geven.
de opmerking van J. A. die jouw opvolgde. Wik has left the building.
en de vraag voel jij dit ook.
Ja, dat voelde ik ook. Wik has left the building.
alsof daarna ook niets er toe deed.
Mijn vriend
Mijn vriend,
hij staat aan de rand van een afgrond,
maar hij wankelt niet,
zij die beweren dat hij wankelt
weten niet wat wankelen is,
het lijkt op wankelen,
het lijkt zelfs op vallen,
op ergens zich nog aan willen vastklampen,
maar het is het niet,
het is ook geen schreeuwen
wat hij doet,
geen terugdeinzen, geen aarzelen, geen omkijken,
het is iets nieuws,
iets anders,
iets wat niemand kan –
mijn vriend,
zijn blauwe hemel,
zijn slechtvalken ongeduld,
zijn grauwe winters zuivere onsterfelijkheid,
hij wankelt niet.
Toon Tellegen
Lieve Wik,
zoals je misschien wel weet was ik u niet vergeten. Schudde ik op D&B nog wel eens de hand, maar van aanraking leek toch ook weer geen sprake. Te vaak op de flanken geraakt of de andere wang de ander toegekeerd.
Nu hier op uw uitnodiging
blij hier te mogen zijn.
van elkaar te horen.
en over dat andere..
genoeg gezien..