Het mannelijk… Deel II

” maar daar fietst fluitend/flitsend nachtgasten tussendoor. Hetgeen mij voor een dilemma plaatst. Hoewel ik mogelijk het een dan wel het ander alsnog naar voren weet te brengen. ‘Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt.’ Stelt Pablo Picasso. En de regel is te vinden in het boek Nachtgasten de methode. Niels Croiset, Koen Wouterse en Yorick Zwart tekenden hiervoor. En wanneer Jules Croiset, de vader van Niels en geboren in 1937 een rol in dit stuk speelt komt, welhaast automatisch het verhaal van zijn in scene gezette ontvoering naar voren. Het vuil, de stad en de dood van Rainer Werner Fassbinder was reden voor hem om dit stuk te verhinderen. In 1987, hij was toen vijftig jaar. Gisteravond speelde hij de rol van Job. En de tijding die hij in dit stuk naar voren bracht, deed hij op grandioze wijze. Dat mag ook wel wanneer je de zoon bent van Jeanne Verstraete en Max Croiset. Waarmee wordt gerefereerd aan het acteursbloed dat door zijn aderen stroomt. En wat hij aan zijn zoon Niels heeft doorgegeven. Hetgeen een bruggetje kan zijn naar het mannelijk (on)vermogen waar ik gisteren aan begonnen ben. Met de man is nooit iets mis” Lange tijd hielden mannelijke dokters hun eigen sekse buitenschot. Met een man is nooit iets mis. De bezoeking van menstruatie had hij niet en hormonen waren een stabiel gegeven in zijn leven, waaraan hij zijn kracht dankte en niet zoals bij vrouwen, zwakte. Altijd klaar voor de jacht, op dier, op de vijand of op iets wat zich tussen dier en mens bevond: de vrouw. Altijd in staat tot erotisch ravotten en vruchtbaarheid tot op hoge leeftijd, zonder die desastreuze haperingen die vrouwen rond een jaar of vijftig overvielen. Zo (be)leefden mannen ongeschonden de mythe van hun mannelijkheid. Maar… het wetenschappelijk tij keerde. Medisch onderzoek ging zich met mannen bezighouden. Hun vruchtbaarheid, hun erecties, hun veroudering. Het leek een eldorado voor gepassioneerde wetenschappers, want zij betraden welhaast een maagdelijk gebied. De vorderingen liepen razendsnel en een heleboel inzichten moesten worden bijgesteld.

Daar laat ik het bij. Neen, dan liever terug naar de voorstelling van gisteren. Er werd gespeeld. Onder andere door Koen Wouterse. En Koen ontkwam er niet aan dat hij in een valkuil trapte. Nu heb ik Koen al eerder zien spelen en bleef een uitspraak dan wel een statement van toen ook gisteravond een rol te spelen. Eenvoudigweg ‘kom op, zeg…’ waarmee een deel van de glans van zijn spel verdween. Althans, in mijn beleving. Ieder mens heeft nu eenmaal de beschikking over een beperkt aantal eigen gezegden. Maar die gezegden zijn niet altijd voor herhaling vatbaar. En tegelijkertijd zegt het iets over de persoon die dit bezigt. Maar… desondanks weer prima vermaakt! En dat is zeker het vermelden waard!