hieper de pieper!

Om bij een begin te beginnen, is het einde nabij. Dat klinkt wat fatalistisch, maar er is niemand die mij iets kan toezeggen. Dat het einde ergens al beschreven staat, is onoverkomelijk. Dat ieder begin een einde kent, ook daar hoef ik me geen buil aan te vallen. Hetgeen ik bij deze dan ook niet doe. Waar even stilstaan bij het moment, door een ander moment wordt opgevolgd, ook daar trap ik hooguit de openstaande deur wat meer open. Een inkoppertje als het ware. Terwijl ik niets met voetballen heb. Maar een stortvloed van kaarten heeft mij weten te overweldigen. De stille hoop en de verschillende gelukwensen, een dubbele selfie uit LasVegas en een blik door een hotelkamer, een uitzicht dat mij enig inzicht weet te verschaffen en de heppie beurzdee die mij via een mijl of zeven heeft weten te bereiken, ook daar maak ik dit keer melding van. Het heeft ook wel iets. Ga ik mijn 68e levensjaar tegemoet. Nadat dit afgelopen jaar weer voor het nodige tumult heeft gezorgd. Kijkend naar het nu en wat minder stilstaan bij het straks, bevrijdingsfeesten achter de rug en de weerklank van een dagelijks gebeuren, noopt mij als het ware om niet alleen mijn zinnen te verzetten maar ook mijn gedachten te bepalen. ‘De Vastlegger’ had ik bedacht. En door dat vast te leggen mocht ik voor vandaag ook weer het een en ander vastleggen. De slingers. De linten. De kaarten en de bon. Van de HEMA. Opdat ik…

Jawel, een wens die werd gehonoreerd! Opdat ik straks kan bepalen wat ik met dat te besteden bedrag ga doen. Waarschijnlijk toch weer op de ‘fototoer!’ Hobby s kosten nu eenmaal geld. En als geld niet gaat rollen, komen de vastleggingen niet tot hun recht. Dus geef ik me daar voor vandaag aan over. Na de diverse hieperdepiepen tot mij genomen te hebben…