Inleiding: pointillisme/Seurat

Als een ander je niet kietelt, dien je dit zelf te doen! Geen wet van Meden en Perzen, meer een constatering. Zo is het ook vaak met prikkels. Wanneer de ander je niet aanspreekt op het een dan wel het ander, zal menig prikkel je ontgaan. Terecht zou ik willen zeggen. Met name wanneer dit een suggestie vanuit een juryrapport betreft. Ik ben uitverkoren! Winnaar van de maand juni in het kader van beeldtaal en taalbeeld. Niet alleen schenkt dit de burger, in casu mezelf, moed maar zorgt er gelijktijdig voor dat de eerder vermelde aanhouder mogelijk een persoon is die aan de vooravond van een doorbraak staat. Waarmee ik alleen maar wil zeggen dat het verhaal dat ik te vertellen heb mogelijk de ogen van een ander heeft doen openen. Dat ik ooit de idee had ‘gids’ te willen zijn in het land van de ‘waanzin’ zal hier ongetwijfeld een rol in spelen. Gelijk die ontmoeting in C1000 met Geke en Stef. Ooit leerlingen van ‘Duin & Bosch’ en tegenwoordig, met name Stef, nog werkzaam voor Parnassia, het bedrijf dat het huidige ‘gesticht in de Duinen heeft overgenomen. Het kan dan haast geen toeval zijn dat Geke haar werkzaamheden in Santpoort heeft vervolgd en het is juist die samenloop van die omstandigheid dat naast ‘Amstelland’ in de jaren zeventig van de vorige eeuw de jeugdafdeling van het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort de naam van Koos Krikhaar valt, niet alleen een naam voor mij maar ook een persoon die ik juist in die roemruchte jaren mocht ontmoeten. Koos en Marion, bekenden die een rol spelen in mijn boekwerkje ‘Afscheid’, waarmee ik simpelweg wil aangeven wat zich op mijn paden voordoet.

Op zo’n manier wordt mijn verleden weer geactualiseerd. Nu weet ik wel dat een deel van dat verleden direct dan wel indirect nog steeds van invloed is op mijn huidige zijn, maar dan nog. Verrassend en enigszins verbijsterend dat een niet verwachte ontmoeting in een supermarkt mijn verleden direct weer levend maakt. Ook daar zal ik niet uniek in zijn, dan nog vind ik dit gegeven hoogst vermeldenswaard. Naast de ontmoeting die ik mocht hebben met Mevrouw Lien Miedema, op de kunstuitleen in Alkmaar. Nadat ik eerder het ‘Vogelen’ had vastgelegd in de Centrale Bibliotheek, liep ikopgetogen naar de voormalige Ambachtsschool, waar diverse organisaties onder een dak te vinden zijn. Opgetogen”! Welzeker! Of dat pas geeft durf ik te betwijfelen, maar het gaf in ieder geval een kick om zo in de weer te zijn. Ook dit gegeven zal niet alleen herkenbaar zijn, het feit dt ik hier melding van maak is weer een ander verhaal. En met verhalen ga ik door. Alleen voor volgende week staat er iets anders op het programma. Als inleiding op dat gebeuren het volgende. Men noemt een bepaalde kunstvorm pointillisme. Circus (onvoltooid) van George Suerat is terug te vinden op een (Franse) postzegel en heb ik naar voren gebracht tijdens mijn praatje bij de postzegelclub. Maar… in het museum voor Volkeren in Leiden heb ik een eigen interpretatie aan dit pointillisme vastgelegd. Het hoeft dan ook geen betoog dat ik daar volgende week de nodige aandacht aan zal gaan schenken. Veel van hetzelfde, hetgeen de vorm van sequentie naar voren brengt. Maar ik voel me daar wel bij, het ontzorgt mij door mijn weblog te vullen. Doe het met plaatjes en laat de praatjes voor wat ze zijn: niet meer dan praatjes!