Kijk maar!

Feitelijk gezien ben ik een veelvraat. In die zin dat ik de zin van de onzin probeer te scheiden en daar dan mijn belangstelling op richt. Waardoor het gewone geregeld wat absurdistische trekjes gaat vertonen en het absurde zich doodgewoon voordoet. Hoewel ook daar de nodige vraagtekens bij te stellen zijn. Of uitroeptekens desnoods. Het is in de regel gewoon een kwestie van kijken, hetgeen dan wel weer inhoudt dat je dit ook nog eens dient te zien. En wanneer het zicht het af laat weten kan ik hooguit een poging wagen om mijn licht over dat plaatje te laten schijnen, waardoor het in mijn ogen een andere dimensie krijgt. Dat ik hier in de regel veelal alleen mee bezig ben, ook dat is inherent aan dit gegeven. Maar als ik naar het werk van anderen kijk, bekruipt mij ook een gevoel van jaloezie. Het opent mijn ogen nog wijder dan ze waren, laat mijn blik versmallen en doordat mijn ogen zich ook nog eens van oogkleppen bedienen, verlies ik mij in een detail. Wordt mijn werk in de regel weer dat grote vraagteken en wijk ik niet veel meer dan hooguit van de regel af. Ik klooi op die manier maar wat aan en geniet van het moment. Of dat later nog van enige betekenis kan gaan worden, die vraag is feitelijk eerder beantwoord. Het heeft mij een genoegen opgeleverd. En daar gaat het in die eerder gestelde regel om. Het genoegen kunnen smaken, met werk dat ik heb mogen maken. Om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag.

Wanneer ik naar het werk van anderen kijk, probeer ik me een voorstelling te maken van het beeld dat bij die ander werd opgeroepen. Wat de reden is geweest om juist daar accenten op te gaan leggen. Het inzoomen op een detail, terwijl het totaal een wezenlijk ander beeld opriep. Je verliezen in het kleine omdat het totaal zo overweldigend is. Je als het ware verdrinkt in dat totaal der dingen. Je het overzicht dreigt kwijt te raken en je bewust kiest voor dat ene, dat mogelijk abstracte in die ene oogopslag. Dat gebeuren dat een bepaald gevoel opriep waardoor jij werd overweldigd en je je bewust werd van je nietig zijn.

Het heeft veel weg van lagen waartussen je je beweegt, begeeft en een wordt met het totaal der dingen. Je je plaats verliest en direct een plek verwerft in dat totaal der dingen. Je een wordt met het al, wat dat dan ook weer moge zijn. Je leviteert, stijgt op en treedt bijkans buiten jezelf, maar weet wel je bewust zijn te behouden. Kijkt naar jezelf en bent je daar uiterst bewust van, staat niet veel later weer met beide benen op de grond en het verbaast je niet dat je met je voeten in de klei staat.
Zo zou ik zaken willen omschrijven, wanneer dingen mij raken. Wanneer accenten komen te verschuiven en mijn kijk verandert. Mijn zicht het ene moment getroebleerd blijkt om niet veel later verhelderend tot mijn brein door weet te dringen. En wanneer ik dan later weer eens kijk, weet ik dat mijn beeld veranderd is. Veel zuiverder dan ik in eerste instantie had verwacht. Gelijktijdig ook nog eens realistisch is gaan worden. En met dat oog, die ogen kijk ik naar het werk van nu! Wanneer ik echter mijn ogen sluit, komt dat andere beeld naar voren… kijk maar!