'Krasse knarren'

Het kan niet zo zijn… en is dit dan wel! De samenloop! Geen enkel idee wat gisteren in mij opkwam, heeft iets te maken met de werkelijkheid van vandaag. Maar eigenlijk was er aanleiding genoeg. Sprak ik van de week met Jan Krijgsman, een 79 jarige ‘krasse knar’ en was Joop Mol de tweede ‘krasse knar’, kon het niet uitblijven. Een derde persoon deed vanochtend zijn intrede. Maar dan is er sprake van een ‘super krasse knar’, een bijna negentig jarige man die drie maanden geleden nog een nieuwe Porsche Cayenne heeft aangeschaft. Waarbij de opmerkingen van zijn kleinkinderen, in positieve zin, niet van de lucht waren. Een heer in een ruitjesjas, een blauwe broek en een voorbeeldig gestrikte stropdas die aan Ria vroeg of Wik Pijper ook hier woonde. En dat doe ik. Dat doen wij al vanaf het begin van de bouw. Tenminste, vanaf het moment dat wij de sleutel in ontvangst mochten nemen… nu, ruim dertig jaar geleden.

Om kwart over tien lag ik nog in bed. Uitslapen als ooit de bedoeling van het weekend. Wat dat betreft val ook ik nog steeds in de voorspelbare patronen. Daar gaat het nu niet om. De man die voor mij stond, half naar mij toegedraaid was ongeveer de laatste persoon die ik, in mijn geheugen, zou hebben kunnen bedenken. De man, waar ik in de zestiger jaren van de vorige eeuw, mijn weeksalaris mocht verdienen. 55 gulden in de week. En die vijfenvijftig gulden heb ik weten om te zetten in een koffergrammofoon. Van het gerenommeerde merk Philips. Een afspeelapparaat wat garant stond voor een monoweergave. Terwijl op plaatjes de tekst stond aangegeven dat deze plaat ook voor een stereoapparaat geschikt was. Over die tijd spreek ik. En waar ik het gisteren nog had over de ‘spullenbaas’ Jan de Boer, stond hij vandaag, in levende lijve bij ons op de stoep.

Welkom heb ik hem geheten. En welkom is hij nog steeds! Maar met dat komen alle besognes van de afgelopen tientallen jaren naar voren. Het deel ziek en zeer. De tijd, die steeds maar voortschrijdt. De omstandigheden waar zijn familie door getroffen is. Maar ook de dingen die hem en zijn vrouw Gerie nog steeds bezig houden. Tentenbouwer. Zijn vader, de grondlegger Klaas en zijn bemoeienis met Opmeer. Het bedrijf in Hensbroek. De hallen in Alkmaar. De totale verplaatsing van het bedrijf naar Alkmaar. De overname. Maar met name de Spiegeltent. Een aankoop ooit in Belgie. Die voor het eerst in Rotterdam werd opgebouwd (bij Verolme) en daarna in Alkmaar voor het Murmellius gymnasium verrees. Waar ik nog steeds een aandenken aan heb: een aluminium biervat van Oranjeboom. Sinds 1968 reeds in mijn bezit. En waar de datum1965 nog steeds zichtbaar is. Herinneringen. Namen. De vraag hoe het met dochter en zonen is. En omgekeerd. Mijn ouders die nog even de revue passeren. Het rode nest waar ik uit stam en het liberale nest waar hij nog steeds trouw lid van is. Maar dat ze het, desondanks, altijd goed met elkaar hebben kunnen vinden.

Ik ben vandaag niet alleen bijzonder verrast, maar vind het eigenlijk wel heel bijzonder dat de Heer Jan de Boer, na zoveel jaren, dit gewoon doet. En dat maakt vandaag, tot geen dag als alle anderen. Dus laat ik de plaatjes van gisteren vandaag een rol spelen. Spullenbaas. Maar dan een heel bijzondere spullenbaas. Een in hart en nieren! Bedankt ‘ome’ Jan de Boer Sr.!

P.s.
De foto’s van een opa en zijn kleinkind zijn geen foto’s van De Heer Jan de Boer Sr. Gewoon foto’s die ik in de ‘openbare ruimte’ schoot!