Kromgebogen…

Een schoolplein. Met luid gillende en spelende kinderen. De wind probeert een spelletje mee te spelen en jaagt wat over het pleintje heen. Een sjaal, ternauwernood om een hals gedrapeerd, rukt zich los. Kinderen beginnen te joelen. Met wat kwajongens trekjes. Wat tegendraads zo af en toe. Met wat verwilderd haar.

In een andere omstandigheid. In een andere tijd. Maar niet in een andere hoedanigheid. Want als je even door de schil heen kijkt”

Loop ik op een ander schoolplein. Speel ik met de wind. En laat me zeiknat regenen. Want de wind speelt ook met mij. Geeft me duwtjes in de rug. En heb je werkelijk geen kind aan mij!

Althans, als het aan mij ligt. En het lag gisteren niet aan mij! Op de fiets naar het MCA. In regenkleding om op tijd te zijn voor de eerste keer cardio fitness. Bij de Heart Club Bend. En de bandleden hadden zich aldaar verzameld. We gaven elkaar een hand in het kader van de gemeenschappelijkheid (ICD ook daar ontmoet je anderen mee!) en gingen elk een verschillend apparaat te lijf. Hinke was mijn begeleidster. Met 22 jaar afgestudeerd fysiotherapeut en sinds kort werkzaam in dat Huis. Voor revaliderenden. Want Ziek zijn doe je in de rest van dat Huis. Maar dit terzijde. Eerst fietsen. Dan gewichten gekoppeld aan de armspieren. Dan de beenoefeningen en daar weer tussendoor de steps. En dat alles gelardeerd met de anderen. Waarbij ieder zijn of haar eigen plan lijkt te trekken. Lotgenoten” Ja, in zekere zin. Maar om elkaar wat beter te leren kennen” Mogelijk komt dat moment er nog. Voor nu leeft ieder in zekere zin zijn of haar eigen leven, gekoppeld aan de apparatuur. En was het vandaag voor mij de ‘nulmeting.’ En kon ik goed fietsen. Maar gelukkig niet eenzaam. Wel wat alleen met z’n allen. En dan is het rap half twee. De eerste sessie achter de rug. Het omkleden. De stad in om de tijd tot vier uur door te gaan brengen. En de regen die stom uit het grijs naar beneden ‘pleurt.’ De straat voor een belangrijk deel verlaten. Want wie gaat met dit weer de stad in” Dan blijf je gewoon lekker binnen. En laat je de pijpenstelen langs het glas een eigen weg gaan zoeken. Een eigen straat desnoods.

Zoals de straat die hier nu onder staat.

STRAAT

Ik ben verlaat

als ik, de straat

wijd open

staat een deur

waar schelle kreten

dof gefluister

verminkte zinnen

in het duister

laat

en verlaten

wijd ligt de

straat

open

het riool

gepeupel

krioelt, blinde

vlekken, eens ogen

schijnen door het

wijde duister van

de straat wacht

lacht in zijn

hemd

van knoken.

Het gaat dan om een beeld. Een beeld wat wij in een heel andere setting kregen voorgeschoteld. Op een top VMBO. Waar wij mochten kieken. Digitaal weliswaar, maar met een enthousiasme van de ‘meiden’ die zich hiervoor lieten lenen. Spontaan, gemaakt, zelfbewust, sensueel, na”ef en (on-)bescheiden. In lamp en licht, in kleur en flits, koket en ook ondeugend. Met glitters en met glamour. Met open ogen en geloken. Met zwart en wit, met goud en zilver, met speels gemak en houterigheid. Brutaal en (on-)opvallend, met ernstig hoge hakken, ogen als diamantjes en de schaduw die daarbij het onderspit dolf. De suggesties die zij volgden, door de knie”n zakkend, kijkend in de lens en niet veel later er weer langs. Van voor, van zij, van achter omkijkend, boos, verdrietig, nors en lachend. Juist lachend. Veel lachend. Dan weer serieus.

Een pracht van een afsluiting waarbij zowel consumptie, als visagie, als media er alles aan gelegen was de avond te volmaken. En wij slechts hoefden te knippen. Te vragen en zij deden. De bezieling die docenten naar voren wisten te brengen.

Gewoon een avond anders. Na toch een wat ongewone dag. En waar ik toch een beetje dat gevoel van Jimmy heb mogen ervaren: ‘kromgebogen over mijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baant”‘