Kunst in de kaskunst

Soms moet je stomweg durven! Noem het lefhebben desnoods. Het lef te hebben kan duiden op een overschatting van jezelf. Of van de omstandigheid. Of van overschatting en omstandigheid. Het kan ook een uitdaging zijn. Gelijk een ander je kan wijzen op het niet doen van de daad. Of van de actie. ‘Heb het lef niet om,…’ Of zoiets als ‘je hebt toch het lef niet!’ eigenlijk doet het er niets toe. Want het gaat, in principe, simpelweg om de vraag iets te doen. Stel je het volgende voor: ‘je wordt gebeld. Iemand is heel enthousiast omtrent iets en nodigt je uit om met dat ‘íets’ iets te gaan doen. Exposeren bijvoorbeeld. Ergens, ver weg in het Noorden van Holland, in een tot kunsthal omgebouwde kas. Een kunstkas als het ware. Een kas waarin ik, binnen afzienbare tijd, mijn opwachting hoop te gaan maken. Als kunstenaar dit keer. Niet zozeer als praatjesmaker maar meer in de vorm van een plaatjesmaker. Met een eigenzinnige verbeelding. Met een eigenzinnige blik. Met een eigenzinnige naam, die ik eigenlijk mijn leven lang in meer dan wel mindere mate eer aan doe. Of juist geweld.

Dat heeft te maken vanuit welk gezichtspunt ik, dan wel de ander, de zaken aanschouwt. Want door simpelweg te aanschouwen hoeft het nog niet zo te zijn dat ook de ander vanuit dat gezichtspunt vergelijkbare vibraties opdoet als dat ik deed of doe. Neem nu het beeld van vandaag. Of een aantal andere, willekeurige beelden. Niet van gisteren, want de mamegaai hoop ik ooit nog eens te vereeuwigen, maar bijvoorbeeld van de dagen daarvoor. Toen Rene Kok ons attendeerde op het verschil van gezichtspunt dat zich voordoet wanneer iemand het genoegen krijgt om te assisteren en de omgeving, het publiek desnoods, de truc vanuit een totaal ander perspectief waar kan nemen. Omtrent dat gezichtspunt blijft het vandaag een beetje hangen. Daarnaast de feitelijkheid. De zaken van alledag en de waan die zich daaromtrent in sluiers weet te hullen. Waarbij oorzaak dan wel gevolg nog steeds twijfelachtig zijn.

Neem nu Artiance, centrum voor de kunsten. Een organisatie die niet alleen ‘aan de weg timmert’ maar gaandeweg zich ook met behoorlijke regelmaat buigt over de net ontdekte talenten die schuilgaan in, bijvoorbeeld, een willekeurige voorbijganger. Die willekeurige voorbijganger die een willekeurige zwarte knop indrukt, waardoor een deur zich opent. Gelijk ooit die magische woorden van ene Ali Ba2x!
Daar gaat het vandaag om. De vlag van Artiance vandaag halfstok, de andere vlag fier in top en een aantal vaklui die niet aan de weg, maar zich wel bezighouden met de nieuwe entree van het verbouwde ‘Stedelijk’ in Alkmaar. Ternauwernood ontkomen aan het Spaanse geweld, dat in de Kunst tot de Nacht nacht als gitaarmuziek door de ether werd gejaagd, kan het niet anders dan dat ook zij er alles aandoen om voor de 8e oktober het Museum weer aan het toegestroomde publiek te openbaren. Want een openbaring dient het te worden. Multimedia, intermediair, memorabel en alles wat dies meer zij zullen de toeschouwers met open mond lopend laten verbazen.
Althans, dat stel ik me zo voor… en omdat het aan mij is om, vanuit mijn perspectief, vanuit mijn perceptie, vanuit mijn gezichtspunt dit geheel te gaan visualiseren, kan het haast niet anders zijn dan…

Rozen. Klaprozen in dit geval. Die ik reeds een aantal dagen mocht aanschouwen. En waarvan ik vandaag dacht… rozen, rumbonen en rode wijn, goed ik mag dan 65 zijn, maar ik weet heus nog wel, waar de meisjes van dromen, dat zijn rozen en rumbonen en… laat die rode wijn, wat mij betreft, maar zitten! Biertje…”! Heel GRAAG!