kunst ma tig

Artificieel.
Momenteel kent mijn lichaam nog steeds wat oneigenlijke elementen. Vormen van kunstmatigheid waar ik aan de ene kant wel blij mee ben en aan de andere kant niet zo goed weet waar deze ondersteuning te plaatsen. Hulpmiddelen dan wel hulpbronnen met eigen wetmatigheden. Mijn zijn valt af te lezen en laat zich, door getallen, mogelijk in grafieken omzetten.
De vraag: ‘hoe voelt U zich”‘ of ‘hoe voel je je”‘ werd, in een vrij recent verleden, anders omschreven. Het veranderde tijdperk terwijl er, voor de buitenwacht, weinig verandering valt op te merken. Het onbeschreven blad wat verdwenen is. De teksten die anders te lezen zijn. De vrijblijvendheid die is verdwenen. Getekend als het ware. En dit ware haalt de onderstaande tekst wat onderuit.

Daar is niets mis mee! Het geeft nog steeds iets van een ontwikkeling weer.
De onbezorgdheid van het kind wat zaken plaatst in zijn of haar onbezoedeld brein, de zaken neemt zoals ze zijn en de vlinder ziet als de incarnatie van het vriendje wat hij door de dood verloren heeft.
Die sterren plaatst in het firmament wat zoveel ruimte aan al die andere zielen biedt. Het ontdekken van weer een ander sterrenstelsel en de oneindigheid die zich daarin voordoet.

Tabula Rasa

Liefde

voor de ander

is mijn

onbeschreven blad

wat dwarrelt

in de wind

vorm en kleur

verliest.

Het is dan ook die liefde die ik wil delen. Die ik nu, nog steeds, mag delen. Delen op een dag dat een ongekend iemand bijvoorbeeld zijn verjaardag viert. De grens van zestig aan zijn zijn kan gaan toevoegen en weet welke wegen zijn bewandeld om deze mijlpaal te behalen. De jaren des onderscheids aan zijn kan gaan toevoegen.
Sartre die door deze verhandelingen in boekvorm te gaan delen, ons enig idee heeft gegeven omtrent existentialisme. De mens als constant middelpunt van bestaan in telkens voorhanden zijnde situaties. Met daaraan te koppelen verantwoordelijkheden. Wat ooit begon met denken is, in de loop van de menselijke ontwikkelingen, uitgegroeid tot”
Ja tot wat eigenlijk” Back to basic”! Terug naar de oorsprong van het bestaan” Terug naar ‘er was eens”‘

Ja, laten we dat voor vandaag maar afspreken en het decorum handhaven!

Decorumverlies

Hij slurpt
z’n soep
naar binnen
hij slobbert
z’n koffie
van het schoteltje
hij laat
z’n onbeheerste boer
galmt door de ruimte
hij laat
z’n wind
de wijde wereld in

Hij wast
zich wanneer
het hem uitkomt
hij gaat
met de kippen op
stok, met de haan op
hij doet
een plasje, een
vlek in z’n onderbroek
loopt hij
de zaal rond, anderen
wakker wekkend

weet hij niet beter,
de verstokte
vrijgezel.

Kunstmatig je beter voordoen dan je bent dan wel hoe je je, in je binnenbast, voelt.
Voor maandag: genoeg gewauwel, morgen zal het weer anders zijn.

Garoet!