Leo&Thomas

Als het tot niets leidt, behoeft het geenszins zinloos te zijn. Wanneer zinloosheid de boventoon gaat voeren, bestaat de kans dat een vlag wordt uitgestoken. Wanneer de vlag wappert, kan het de wind zijn die de boventoon voert. Waardoor de zinloosheid verstoord, zich opmaakt om zich zinvol te presenteren. En deze entree weer van een onzinzin wordt voorzien! Het is maar dat je het weet! En in de wetenschap dat hier geen besef aan ten grondslag ligt, kan het niet anders dan dat de wrange vruchten wederom op de schaal van ooft terug te vinden zijn!
Goedenavond! Het ontbreekt mij enigszins aan inspiratie, laat staan dat mijn motivatie op dit moment te grabbel ligt. Dat woorden, gelijk het gegrabbel in de ton, mij als het ware op een gedachteloos spoor weten te zetten. De koers die wordt verlegd, en de indruk die wordt achtergelaten. Als ooit in Zwolle. Waar ik toentertijd met Jan vertoefde. Mij niet geheel bewust meer was van de prenten die ik daar mocht schieten. Het is dan ook aan Ria te danken, dat ik weer wat beelden van de Hema mag verwelkomen. Op een SD kaart van 2.0 gb. Natuurlijk ben je nu in gespannen afwachting van juist die beelden. Vergeet het maar! Het is mij op dit moment niet mogelijk om daar enige aandacht aan te gaan besteden! De reden” Ik verblijf in een boek. Dit keer niet bij Leon (VSV staat voor Vondel School Vereeniging) maar bij een andere Nederlandse schrijver: Thomas Rosenboom’s roman ‘De rode loper’. Het heeft iets weg van een rhodondenderon, maar dat zal wel weer mijn feestelijke associatiewave zijn. Een golf die niet altijd te stuiten is, die ik dan ook rustig dit keer op zijn beloop laat. In tegenstelling tot het woeden der golven wat gisteren voor een grot onstuimigheid zorg wist te dragen. De woorden van vandaag vallen dan ook in het niet met juist die woorden van gisteren. Vandaag sprak ik Leo. Zijn verhaal liegt er niet om: zijn afdeling wordt geruimd. Opgeruimd en afgedankt zonder enige woord van waardering. Dat halt erin. Waar ik de berichten in de krant volg, is het nu wel erg dichtbij. Het betreft dan ook een vriend. In de meest kwetsbare leeftijdscategorie. Dit jaar zestig geworden. En dan te horen krijgen dat je niet meer nodig bent. Met niet eens iets van dank voor bewezen diensten. Een veertigjarig dienstverband wat op 1 januari zijn beslag zou gaan krijgen. Misschien ook nog wel krijgt. Maar per 1 april 2013 is het afgelopen. Verhuist dat deel van het bedrijf naar Zweden. Kan er sprake zijn van een sociaal plan. Alleen onder totaal andere condities dan een aantal jaren geleden. En dat te weten en ook nog te moeten leven dat ook nu, onder deze omstandigheden een maximale inzet wordt verwacht… schizofrener dient de wereld niet te worden,maar het heeft er alles van!