Lichtvoetigheid" Met dank aan Titje!

Op mijn manier probeer ik een bepaalde mate van lichtvoetigheid te bewerkstelligen, maar ik realiseer mij terdege dat ik hier absoluut in tekort schiet! Waarbij het woord falen mogelijk iets van mijn tekortschieten meer op zijn plaats is. Ik faal! Realiseer mij gelijktijdig dat niet schieten per definitie altijd mis zal zijn en dat er voor wat betreft mijn toekomst nog meer feilbare zaken zich zullen voordoen. Nu kan ik met een zekere deemoed mijn hoofd op dit moment al gaan buigen, op voorhand vele akten van berouw naar voren brengen laat staan dat ik, in mijn ontembare atheistische verleden heb nagelaten om noch het onze Vader dan wel de vele Wees gegroetjes naar voren weet te brengen, simpelweg door het feit dat dit alles, in mijn jeugd en in mijn ouderlijk huis, niet gangbaar is geweest. En dat brengt mij dan naar die bijzondere gelegenheid die ik mocht hebben in Amsterdam. In de Sint Nicolaas Kerk. De kerk waar juist die heilige zijn naam aan heeft geschonken, met aan de voorkant gezicht op het Centraal Station en die jarenlange bouwput, aan de achterkant de Zeedijk waar ooit Betje van Beeren haar nering had. Waar China Town zich langzamerhand opmaakt om Den Haag naar de troon te stoten, waar de oesters van Nam Kee niet onderdoen voor de waar van een naburige nering waar vergelijkbare handelswaar mijn bord overvloedig weet te verrijken.
Orde en netheid, chaos en onvoorspelbaarheid. Ik blijf daarvoor tekenen. Zeker met in mijn achterhoofd de wetenschap dat het anderen zullen zijn die later, heftig het hoofd schuddend, zich een weg trachten te banen in dat wat ik, hopelijk op termijn, achter mij zal laten. Want waar ik heel goed in ben is om mijn chaos ongestructureerd te reguleren. In de ogen van een ander is er waarschijnlijk sprake van deregulering. Ik vaar daar bijzonder wel bij en moet heel eerlijk bekennen, dat ik mij soms met een wat verongelijkt schouderophalen uit de voeten maak. Waarbij gelijktijdig een verklaring wordt gegeven omtrent die eerder genoemde lichtvoetigheid. Ook ik sta met een bijzonder grote regelmaat versteld van de zaken die in mijn geest opborrelen en waar ik op mijn geheel eigen, unieke wijze mee aan de loop ga. Een soort van lichten pad dat voor een belangrijk deel schuil gaat in de schemerige duisternis van alledag. Waarbij sprake is van een een wat terloops gebeuren, een wat terloops zijn. Hetgeen mijn situatie dan weer uitermate veel goed doet. En waar ik mijn vreugde omtrent mijn zijn aan weet te ontlenen. De lichtvoetigheid van mijn bestaan, de dankbaarheid die ik veelal voor me houd. Maar dankbaar ben ik nog steeds voor ieder moment, voor iedere situatie die ik mee mag maken en de onzichtbare kracht die mij overeind weet te houden. TITJE is nu eenmaal met mij, titje gaat al een behoorlijk aantal jaren schuil onder mijn huid en titje handhaaft voor mij, de orde. De regelmaat. Het zijn van mijn zijn. En de zinnen die ik daar dan weer aan ontleen. En waar ik nu mijn volgelingen weer eens op attendeer. Want ik besta nu eenmaal bij de gratie van mijn, door batterijen gevoede ICD, de prikkels die zich langs touwtjes in mijn hart laten verplaatsen en de uitgevallen systemen juist op die manier aan de praat weten te houden. Dankbaar ben ik, zeker in de vergelijking met anderen. Want anderen bewegen zich op een andere manier voort, anderen zijn afhankelijk van anderen en nog weer anderen staan eenvoudigweg niet stil bij wat ze anderen kunnen aandoen, dan wel wat anderen beweegt om dingen te laten. Staan desnoods, zitten desgewenst. Rusten in vele gevallen. Waardoor eenzaamheid toeneemt, duurzaamheid wordt verlaten en de kracht aan onnodige zaken wordt uitgegeven.
Leven dus, maar tegenwoordig begint het steeds meer richting overleven te gaan. En daar schiet het navigatiesysteem in tekort. Daar helpt geen enkele Tom laat staan een dubbele Tom geen moederziel aan. En dat mag ook wel eens gezegd worden! Bij deze!