LIS
Mensen gevangen in een lichaam. Met een geest die helder is. En niet in staat om op enigerlei wijze
de brug te slaan met de omgeving. Omdat de verbindingen verbroken zijn. Zoals Vodafone zijn klanten
in de steek liet. En zich schuilde achter technische problemen. Waarop ‘gansch het raderwerk stil kwam
te liggen…’ de feilbaarheid van een systeem naar voren werd gebracht. En de mensheid zich, net als
mogelijk straks, weer een gevoel van saamhorigheid begon te delen. Als sneeuwstormen van zich doen
spreken. De A9 ondergesneeuwd raakt. En het transport tot stilstand komt. Mensen, ten einde raad,
maar over de vluchtstrook een goed heenkomen proberen te zoeken. En dit vinden in een nabijgelegen,
ondergesneeuwd weiland. En er mogelijk op termijn wordt gesproken over de hel van 2010.
Een toekomstbeeld waar geen klimaattop van invloed op zal zijn. Want de vraag blijft of wij, op deze
voet doorgaand, wel zo’n grote rol spelen ten aanzien van dat klimaat.
Want volgens Salomon Kroonenberg kijken wij naar het klimaat door een veel te nauw sleutelgat.
Kijk verder vooruit dan enkele tientallen jaren, maar delf vooral ook in de historie en ontdek dat de
mensheid het allemaal al eens heeft meegemaakt. De uitstoot van CO2 is onbelangrijk, want de zon
en niet de mens bepaalt hoe het klimaat er uitziet.
‘De mens is niet meer dan een onbelangrijk incident in een onverschillige natuur.’
Een citaat van ene Simon Bydeley. Van dit soort uitspraken gaat professor Salomon Kroonenberg uit zijn dak.
De huidige veranderingen zijn ‘business as usual’. Wie zegt dat de aarde er aan gaat, bedoelt niet de aarde,
maar zichzelf, de mensheid. Dat is een kleinzielig wereldbeeld dat geen recht doet aan het feit dat de mens
voor de aarde, zoals Mark Twain zei, niets meer is dan ‘het likje verf op het topje van de Eiffeltoren.’
Tienduizend jaar geleden begon de lente. De glinsterende ijskap die Scandinavi” bedekt smelt weg.
De zeespiegel stijgt snel en steeds meer land dat in de ijstijd droog lag, komt onder water te staan.
De poolwoestijn van Noordwest-Europa kleurt plotseling groen.
Berken, dennen, eiken en beuken beuken er, als het ware, op los. De witte reus wordt verslagen.
‘En of dit toeval is of dat het toch doet denken aan het karma wat de mensheid over zichzelf heeft
afgeroepen: de financi”le crisis doet alle zorgen om het klimaat als sneeuw voor de zon verdwijnen.’
Want laten we wel wezen, die crisis is een zegen, voor klimaatalarmisten omdat een stagnerende
economie de beste manier is om de CO2 uitstoot te verminderen en voor de klimaatsceptici,
omdat zij nu eerst uit alle macht moeten proberen hun beleggingen te redden.
Maar ook voor politici, want zij moeten de honderden miljarden die ze hadden willen gebruiken voor
klimaatmaatregelen, nu aanwenden om hun eigen economie weer op de been te helpen.
En Kroonenberg vervolgt: “Intussen is de gemiddelde temperatuur op aarde al ver v””r de economische
crisis vanzelf opgehouden met stijgen, terwijl de uitstoot van broeikasgassen nog steeds groeit.
Ook de zeespiegel maakt geen haast om aan de voorspelde snelle stijging mee te werken.
Mijn voorspelling is dat we over dertig jaar nog steeds niet zeker weten of onze emissies nu invloed
hebben gehad op het klimaat of niet. Maar niemand die er zich dan nog druk over maakt, want het
wordt intussen al jaren kouder.” Een nieuwe Kleine IJstijd staat ons mogelijk te wachten.
Althans, dat zou mijn voorlopige conclusie kunnen zijn na het kennis
te hebben genomen van dat artikel. In plus.
De wekelijkse bijlage van de Alkmaarsche Courant. Maar ook hier wilde ik het niet over hebben.
de brug te slaan met de omgeving. Omdat de verbindingen verbroken zijn. Zoals Vodafone zijn klanten
in de steek liet. En zich schuilde achter technische problemen. Waarop ‘gansch het raderwerk stil kwam
te liggen…’ de feilbaarheid van een systeem naar voren werd gebracht. En de mensheid zich, net als
mogelijk straks, weer een gevoel van saamhorigheid begon te delen. Als sneeuwstormen van zich doen
spreken. De A9 ondergesneeuwd raakt. En het transport tot stilstand komt. Mensen, ten einde raad,
maar over de vluchtstrook een goed heenkomen proberen te zoeken. En dit vinden in een nabijgelegen,
ondergesneeuwd weiland. En er mogelijk op termijn wordt gesproken over de hel van 2010.
Een toekomstbeeld waar geen klimaattop van invloed op zal zijn. Want de vraag blijft of wij, op deze
voet doorgaand, wel zo’n grote rol spelen ten aanzien van dat klimaat.
Want volgens Salomon Kroonenberg kijken wij naar het klimaat door een veel te nauw sleutelgat.
Kijk verder vooruit dan enkele tientallen jaren, maar delf vooral ook in de historie en ontdek dat de
mensheid het allemaal al eens heeft meegemaakt. De uitstoot van CO2 is onbelangrijk, want de zon
en niet de mens bepaalt hoe het klimaat er uitziet.
‘De mens is niet meer dan een onbelangrijk incident in een onverschillige natuur.’
Een citaat van ene Simon Bydeley. Van dit soort uitspraken gaat professor Salomon Kroonenberg uit zijn dak.
De huidige veranderingen zijn ‘business as usual’. Wie zegt dat de aarde er aan gaat, bedoelt niet de aarde,
maar zichzelf, de mensheid. Dat is een kleinzielig wereldbeeld dat geen recht doet aan het feit dat de mens
voor de aarde, zoals Mark Twain zei, niets meer is dan ‘het likje verf op het topje van de Eiffeltoren.’
Tienduizend jaar geleden begon de lente. De glinsterende ijskap die Scandinavi” bedekt smelt weg.
De zeespiegel stijgt snel en steeds meer land dat in de ijstijd droog lag, komt onder water te staan.
De poolwoestijn van Noordwest-Europa kleurt plotseling groen.
Berken, dennen, eiken en beuken beuken er, als het ware, op los. De witte reus wordt verslagen.
‘En of dit toeval is of dat het toch doet denken aan het karma wat de mensheid over zichzelf heeft
afgeroepen: de financi”le crisis doet alle zorgen om het klimaat als sneeuw voor de zon verdwijnen.’
Want laten we wel wezen, die crisis is een zegen, voor klimaatalarmisten omdat een stagnerende
economie de beste manier is om de CO2 uitstoot te verminderen en voor de klimaatsceptici,
omdat zij nu eerst uit alle macht moeten proberen hun beleggingen te redden.
Maar ook voor politici, want zij moeten de honderden miljarden die ze hadden willen gebruiken voor
klimaatmaatregelen, nu aanwenden om hun eigen economie weer op de been te helpen.
En Kroonenberg vervolgt: “Intussen is de gemiddelde temperatuur op aarde al ver v””r de economische
crisis vanzelf opgehouden met stijgen, terwijl de uitstoot van broeikasgassen nog steeds groeit.
Ook de zeespiegel maakt geen haast om aan de voorspelde snelle stijging mee te werken.
Mijn voorspelling is dat we over dertig jaar nog steeds niet zeker weten of onze emissies nu invloed
hebben gehad op het klimaat of niet. Maar niemand die er zich dan nog druk over maakt, want het
wordt intussen al jaren kouder.” Een nieuwe Kleine IJstijd staat ons mogelijk te wachten.
Althans, dat zou mijn voorlopige conclusie kunnen zijn na het kennis
te hebben genomen van dat artikel. In plus.
De wekelijkse bijlage van de Alkmaarsche Courant. Maar ook hier wilde ik het niet over hebben.
Glimp.
Ik ben in staat je aan te raken
toch
kan ik dit nu
niet
Ik ben in staat je aan te vullen
toch
mag ik dit nu
niet
Ik ben in staat nabijheid te ervaren
toch
wil ik dit nu
niet
Ik ben in staat om niets te voelen
toch
moet ik dit nu
wel
wil ik
uit mijn gevangen
ik.
Neen, ik liep te denken aan LIS. Lis wat doet denken aan een lasso.
Iets waar je iets anders mee kunt vangen. Bijvoorbeeld het Locked-In-Syndroom.
23 jaar lag hij in coma, maar eigenlijk bij zijn volle verstand. Hij kon alles horen, zien en ruiken,
maar niet reageren. Rom Houben.
‘Rot’, zo omschrijft Roland Boulangier zijn leven. Praten en bewegen kan hij niet, maar hij is wel
bij zijn volle bewustzijn. Op zijn 52ste enkele tromboses. Voor een oud-leraar Nederlands en Engels
is zijn leven nu een hel.
Staf van Gossum. 10 jaar opgesloten in zijn eigen lichaam.
Hij was 48 jaar toen hij een herseninfarct kreeg. Communiceert via morsecode.
Hij was vroeger beroepsrenner en alles draaide voor hem rond het fysieke. Nu is het tegenovergestelde.
Hij heeft alleen nog zijn gedachten.
En dat rond de hel” Men spreekt over de bijna-ramp van 1963. De Elfstedentocht van 1963. Stuifsneeuw.
Achttien graden onder nul. Slecht ijs. Er lag een pak sneeuw van zo’n 20 centimeter.
En er stond een harde, stormachtige oostenwind. Bevriezing en sneeuwblindheid eisten hun tol.
Een jonge gymnastiekleraar vertelde later: “Je was inderdaad met je grenzen bezig.
We schopten elkaar gewoon met de punt van de schaats omhoog. Je vloekte elkaar letterlijk weer
op de schaatsen en dan ging je weer verder.” Vertelt Henk Gemser. Huidig schaatscoach.
De ramp van 1953 en de hel van 1963. Waarin Koningin Juliana en de kroonprinses Beatrix
bijna door het ijs waren gezakt. Want het ijs was niet berekend op een helikopter,
een Koninklijke familie en een compleet oncontroleerbare mensenmassa.
Waar heb ik dat later nog meer gehoord” In Apeldoorn misschien” Was dat het jaar 2009″
De hel van Apeldoorn” En met welke gevolgen”
Iets waar je iets anders mee kunt vangen. Bijvoorbeeld het Locked-In-Syndroom.
23 jaar lag hij in coma, maar eigenlijk bij zijn volle verstand. Hij kon alles horen, zien en ruiken,
maar niet reageren. Rom Houben.
‘Rot’, zo omschrijft Roland Boulangier zijn leven. Praten en bewegen kan hij niet, maar hij is wel
bij zijn volle bewustzijn. Op zijn 52ste enkele tromboses. Voor een oud-leraar Nederlands en Engels
is zijn leven nu een hel.
Staf van Gossum. 10 jaar opgesloten in zijn eigen lichaam.
Hij was 48 jaar toen hij een herseninfarct kreeg. Communiceert via morsecode.
Hij was vroeger beroepsrenner en alles draaide voor hem rond het fysieke. Nu is het tegenovergestelde.
Hij heeft alleen nog zijn gedachten.
En dat rond de hel” Men spreekt over de bijna-ramp van 1963. De Elfstedentocht van 1963. Stuifsneeuw.
Achttien graden onder nul. Slecht ijs. Er lag een pak sneeuw van zo’n 20 centimeter.
En er stond een harde, stormachtige oostenwind. Bevriezing en sneeuwblindheid eisten hun tol.
Een jonge gymnastiekleraar vertelde later: “Je was inderdaad met je grenzen bezig.
We schopten elkaar gewoon met de punt van de schaats omhoog. Je vloekte elkaar letterlijk weer
op de schaatsen en dan ging je weer verder.” Vertelt Henk Gemser. Huidig schaatscoach.
De ramp van 1953 en de hel van 1963. Waarin Koningin Juliana en de kroonprinses Beatrix
bijna door het ijs waren gezakt. Want het ijs was niet berekend op een helikopter,
een Koninklijke familie en een compleet oncontroleerbare mensenmassa.
Waar heb ik dat later nog meer gehoord” In Apeldoorn misschien” Was dat het jaar 2009″
De hel van Apeldoorn” En met welke gevolgen”
Glimp laat zich raden. Raad ik Glimp aan!
Laatste 15 Reacties