Ljouwert

’t Is weer voorbij die mooie zomer in Friesland”‘ klinkt het uit een verborgen luidspreker en ik haast mij opnieuw het warenhuis uit. Geenszins doelloos loop ik door het winkelcentrum in een afrondende fase, waarbij niet alleen de puntjes om een teken vragen, maar ook winkels nog een totaal verbouwing wacht. Hoop dat dan ook de winterwarmte in die zaken te regelen valt. Koud in de zomer, en dan straks de winter in” Kan ik mijn interne thermostaat weer wat meer in evenwicht gaan brengen, of zal ik met een driedubbele duffelse jas nog steeds de onbehaaglijkheid van de centrale verwarming gaan zoeken”! Nazomberen. Ja, je leest het goed. Na zom Beren.
Een weerklank van de dag die zich gisteren voordeed.

”
Stemmingen maken de mens. Stemmingen raken de mens. Stemmingen kraken de mens. Stemmingen laken de mens. Stemmingen naken de mens. Sommige van deze zinnen kloppen van geen kant. Raken, in principe, noch de kant laat staan de wal. En toch vind ik emplooi voor deze zinnen. Ze geven iets weer van een wat moeilijk plaatsbare treurnis die mij, gisteren wat nu nog vandaag is, als het ware in een web gevangen nam. Alsof ik niet in staat was de zon te zien. Alsof het verhaal van het Carpe Diem vandaag aan mij voorbij diende te gaan. Alsof de spiegel, die ik vandaag aan alle kanten probeerde te ontlopen, niet op mij van toepassing was. Terwijl ik toch een wolkom wist te vangen. In Ljouwert. Een plaats waar ik niet dagelijks vertoef. Waar de Oldenhove zich mag verheugen in de schaduw van Pieter Jelle Troelstra. Een waardig staatsman.

Waar spreektaal toen nog hoogwaardig plaatsvond. Waar een Minister President met respect werd bejegend. Waar een volksvertegenwoordiger zich hoogwaardig uitliet. En waar volksvertegenwoordigers elkaar niet de tent uit weten te schelden. Waar niveau nog op prijs werd gesteld. Het huidige ondermaatse zeker niet door de beugel kon. Het meer dan schande teweeg brengt, althans, in mijn ogen. Maar ook nu weer: wie ben ik”

Waar ook het vrouwenkiesrecht is vereeuwigd in graniet. Waar reclame met voeten kan worden getreden. En wij daar meer dan een wijle vertoefden. Langs grachten flaneerden. Ook daar het een en ander aanschouwden. En ik er weer niet onderuit kwam om her en der het een en ander vast te leggen. Wat dat betreft weet ik mij vast te houden. Aan dat knopje. Aan de indrukken die ik opdeed. En wist vast te leggen. Voor nu. Voor straks. Voor wanneer de tijd daarom vraagt.

”
Ook nu weer keuzes maken. Waarom deze wel en die ander niet” Waarom vandaag dit en morgen misschien dit nog een keer” Of dat misschien” Wat beweegt de mens om te doen wat deze niet kan laten. Of te laten wat deze niet wenst te doen” Hoe vaak wordt er stilgestaan bij de tweesprong van het leven. Beweeg je je op die rotonde” Laat je de richtingborden voor wat deze zijn. Richting borden. Trek je ook dan je eigen plan.

”
Laat ik vandaag de beelden maar voor zich laten spreken. Voor zover beelden voor zich kunnen spreken. Want als beelden echt zouden kunnen spreken…