logboek

Jacqueline,
Wat doe ik hier” Lesgeven, onderwijzen, doceren, wijzen, stilstaan bij de mens”
Tijd rekken, tijd vullen, reageren, anticiperen, denken”!
Het is ernst je regelmatig die vraag te stellen! Maar het getuigt ook van een zeker inzicht die vraag wat breder te maken in die zin namelijk:

‘Wat doen wij hier”‘

Waar staan wij voor en op welke wijze pakken wij de zaken ten aanzien van de mensen op de afdeling aan” Zien wij ze als een ‘kudde schapen’ die lijdzaam tegenwerken of zien wij in die verzameling individuen die andere mens” Je botst met je eigen gevoel; je komt in conflict met de manieren waarop door anderen over die andere mens niet alleen gesproken wordt, maar ook mee wordt omgegaan. Je voelt je niet alleen verantwoordelijk, je bent ook verantwoordelijk voor het ‘geheel der dingen!’ Dat is voor mij, een heel wezenlijk uitgangspunt en dat dien je vast te houden! Het zijn overdenkingen/overpeinzingen die zeer de moeite waard zijn! Die moet je vasthouden, daarbij afgaand op hoe jij de dingen ervaart, al is dit ‘slechts’ op intu”tie!

‘De verpleegkundige stevent de kamer in, om niet op te geven voordat …’, stel je. Maar waar is die verpleegkundige mee bezig” Zichzelf gezichtsverlies te besparen als het niet lukt! De strijd aan te gaan die weinig recht doet aan de bewoner” De eigen agressie te reguleren “f iedereen in hetzelfde juk te hijsen” Jij zoekt het midden tussen je collega afvallen of bijstaan. Waar kies jij voor en waarom” De bewoner of de collega” Je weet dat je deel uitmaakt van het team en tegelijk een steun wilt zijn voor de bewoner. Niets doen is niet goed en iets doen ook niet geweldig. Je doet iets en hebt daar meteen al spijt van. Dan komt een derde in de strijd en met een simpel gebaar weet die het vuur te blussen, jou in verbazing achterlatend. Zo simpel is het …

Neen, zo moeilijk blijft het laveren tussen het een en de anderen, de ander en jou.

Mensen zijn gewoontedieren en in een instelling ontkom je er niet aan dat ingeslopen gewoontes tot regels of zo je wilt, vaste afspraken kunnen leiden. Als jij eens een keer ergens geen zin in hebt ben je ‘mans’ genoeg om je eigen weg daarin te bepalen. Als je echter afhankelijk wordt door de omstandigheden, wordt de wereld/omgeving veelal door anderen bepaald. Dat zal altijd wel een dilemma blijven.
Blijf denken en jezelf afvragen. Handel vanuit jouw normen en waarden en probeer in alle situaties zowel jezelf als die ‘professional’ te blijven! Blijf zoeken naar een evenwicht!
Castricum, 14-11-’96, Wik.
Psych. Ziekenhuis
Duin & Bosch
Castricum.
afd. opleiding.
Woorden als een reactie op een andersoortige actie. Het verzoek om omstandigheden de afdeling betreffend op schrift te stellen. Het bijhouden van een logboek. En de mogelijkheid die ik kan bieden om op dat geschift te reageren. In een bepaalde vorm van vrijblijvendheid. Niet gedwongen maar juist de keuze aan de ander latend. Wat dan ook wel weer lastig is. Waar de grenzen van vertrouwen tegen die van het wantrouwen aan kunnen schurken. Waar actoren als situatie, tijd, actie, omstandigheid, collega dan wel andere betrokkenen grote en onverdachte bepalende rollen in kunnen gaan spelen. Mij nu enig inzicht verschaffen in de tijdsomstandigheid die zich toen voordeed. Want gesproken wordt over bijna veertien jaar geleden. November 1996. Nog lang geen augustus 1997. toen de feitelijke overdracht naar de A(msterdam) ) (’t) S(ticht) en A(mersfoort) (Roc AsA, Europacollege) als ‘gristenbelt’ zijn beslag nog diende te krijgen. Er mogelijk sprake was om de opleiding in Alkmaar te gaan huisvesten. Het Horizon echter bijzonder aparte denkbeelden erop nahield. En de ASA kwam met de lokker van schaal 11. De veertig miljoen gulden eiegen geld wat zij bezaten. En wat minder de rol van paria die zij zouden kunnen spelen in de conglomeraten die reeds verdeeld waren. Door het accent te leggen op het denonimatieve karakter. De ouderwetse School met den Bijbel…

De tegenstrijdigheid die zich kan voordoen met de Openbaren. De openbaringen die dan weer een rol spelen in het Boek. Bij wijze van spreken de waanzin van de jaren negentig proberen te boekstaven. Zoals in dat andere boek.Van H.H. Beek: Waanzin in de Middeleeuwen. Wat de man schreef vanuit een diepgaande interesse in de historie, speciaal in de geschiedenis van de geneeskunde, zoals deze zich in het dagelijkse leven van de middeleeuwen afspeelde. Dit als onderwerp voor zijn proefschrift koos maar kort voor het verschijnen van dit boek op 11 oktober 1969 te Alkmaar overleed. Psychiater en afdelingsgeneesheer verbonden aan het Psychiatrisch Centrum Sint-Willibrord te Heiloo. En zijn bijzondere belangstelling voor de revalidatie van geestesgestoorden in het kader van arbeidstherapie en beschutte werkplaatsen. Bataljonsarts in Indonesi” van 1948 tot beginjaren vijftig. Politionele acties heeft meegemaakt. De waan van alledag aan den lijve ondervond. Op 20 oktober 1921 werd geboren te Soerabaja. Wat ook dan weer zo heeft moeten zijn…
ergens in de flaptekst staat dan nog het volgende: ‘wat de geestesgestoorde mens betreft, blijft men de middeleeuwen zien als een tijd die zijn geesteszieke als bezetenen verstootte en als heksen verbrandde.’ En als de krant dan rept over ’twee Afghaanse geliefden door de taliban gestenigd’ dan zijn die middeleeuwen niet eens zo ver van ons verwijderd…
Op seks tussen ongehuwden staat volgens de taliban-wetgeving afranseling in het openbaar, op affaires buiten het huwelijk steniging.