los lopen

VERLATEN

Zie ik je staan
je spijkerbroek verhult
lange, slanke benen
de nonchalance
waarmee je speelt
als jij mij toestaat
een blik in jouw
interieur te gunnen,
armen kruislings
hangend in het colbert,
de vulling die je liefkoost.

Ik leg je vast
in zwart/wit beeld
omfloerst de ruimte
die je deelt
in dit moment
waarop jouw wezen
zacht en puur
verstolen zijn
in dit moment
dat ik voor lief
koos.

Om deze maand vast te leggen is een uitsmijter op zijn plaats. Eigenlijk meer op mijn plaats omdat ik
veelal op dezelfde plaats heb mogen vertoeven. Wat kan dan niet vernuftiger zijn om deze plek dan ook
maar weer van een bijzonder overdenking te gaan voorzien” Want na kennis te hebben genomen van het
bijzondere genoegen dat een volleybalwedstrijd en een digitale camera kunnen opleveren, tongen uit de mond,
een hartstochtelijk fanatisme, de verscholen coach en de laconieke reacties van nog weer anderen,
de gevoeligheid die zich voordoet in de vergelijking en dat allemaal gepaard gaande met nog maar weer een
hapje barbq (ja, ik weet dat de gangbare afkorting bbq kan zijn maar ook daar wens ik mij niet geheel aan
te houden, opdat de bar ook in dit totaal genoegen zal kunnen delen!), dat volgende vermaledijde drankje,
de terugblik op het afgelopen jaar, de ontspannen gezelligheid en het feit dat weer een jaar aan
veranderingen aan het verleden kan worden toevertrouwd, maakt juist deze dag weer zo bijzonder bijzonder.

Morgen de eenendertigste alweer. Langzaam zal ook het nazomeren gaan verdwijnen en gaan de kleuren
langzaam weer veranderen. Of zijn al aan het veranderen door een redelijk gebrek aan vocht.
Hoop ik weer dat ik Stad en Ommeland met mijn ‘wapens’ opnieuw kan schieten. Veranderingen vast kan leggen.
Paintball met onverwachte kleuren. Een wapenwedloop tegen de tijd. Want dat de tijd eigen regels stelt.
Ook die overtuiging dringt steeds meer door. Zoals het nu ruim vijf weken geleden is na mijn glijpartij.
Loop ik weer los. Zit ik weer wat langer en heeft het er veel van dat dat stootkussen langzaam aan het oplossen is.
De prikkeldraadversperring in mijn lies nog meer ontbonden wordt. En ik de rollator reeds voor de tweede dag
in de schuur heb laten staan. Besloten had een luierdag uit te gaan trekken. Niet op de zaken vooruit te gaan
lopen en zeker de handel niet te gaan forceren.

Zoals ik deze woorden ook niet forceer. Slechts in blijde afwachting ben van wat de maand september
allemaal voor ons in petto kan hebben. En daar eigenlijk met een half oog naar uitkijk. In de wetenschap
dat een kijkje over de beperkingen heen toch weer die overdenking oplevert, dat verhaal laat lezen
wat zich zo spontaan ontwikkelt. Een verhaal over onweer. Een verhaal over behaaglijkheid.
Tevredenheid desnoods.

Een verhaaltje voor als je slapen gaat, een verhaal voor als je niet slapen kan, of een verhaal om niet…

Actie en reactie. Vraag en aanbod.

Zwart en wit met zo af en toe een wat grijnzende nuance.

’t Lijkt mij wel wat. En JU”!