Marco S.

Natuurlijk had ik verwachtingen. Het was dan ook niet zonder reden dat ik, in eigen beheer, mijn tijd van toen de wereld kenbaar wilde maken. Een wilde tijd. Een tijd waarin ik, op een heel andere manier dan Leo, mezelf in de wereld wilde plaatsen. Mezelf als het ware probeerde te ontdekken. Met alle ‘ins en outs’ juist van die tijd. Met voldoende aandacht voor mijn plussen, maar vooral ruimte voor al mijn minnen. Want minnen had ik zat. Zoals ik ook mezelf bezat. Met grote regelmaat me bezatte. Als ik weer eens van mijn weg afdwaalde. Want ver dwalen deed ik met dezelfde regelmaat als dat ik onderweg was naar mezelf. Niet iedere keer stilstond als ik weer een kruispunt tegen kwam. Alle keerzijdes voor mijn gemak met dezelfde gang overboord gooide. Ik had niets te verliezen; ik stond niet stil bij mijn verlies. Koesterde de illusie dat er slechts sprake was van winst. Bleef in die waanwereld verkeren. Tegen alle beter weten in. Herkenbaar” Soms!

Gewogen wikken
Ha die W.I.K.
dezelfde avond…
1 fles wijn later…
en 1 boek later…
met goede muziek erbij…
Besef ik het ontbreken van datgene
wat ik hier zo veelvuldig lees:
het aangaan van een relatie
en waar je zelf je beperking van inziet –
het bestendigen ervan: dat is dan nog vers twee!
Tijdens de ‘receptie’: zoveel onbekenden voor mij,
vastgebonden als stellen aan elkaar
vervreemdend…
gehuld in keurige pakken…
Zouden ze wel bevroeden wat er allemaal geschreven staat
in het boekwerkje waarop ze staan te wachten”
Om nog maar te zwijgen over de dames de G., die je ook had verwacht.
De keerzijde:
tegelijkertijd speelt steeds de eenzaamheid:
ik ben niet alleen, maar waar ben ik in godsnaam mee bezig.
De lichaamlijke geneugtes zijn kennelijk niet zaligmakend…
althans niet zonder intensief persoonlijk contact.
Zoveel geneugtes die het ademen symboliseren.
Het leven.
La DolceVita ten top.
Dan het zware afscheid…
Het wegvloeien van het leven…
Het vervloeien van je tranen…
De leeshonger, mijn leesverslaafdheid
leidde mij in 1 ruk
door die 88 pagina´s heen
en ik heb het nog droog gehouden ook.

Schreef Marco(otje) Scheffers op maandag 11 november 2002. Een dag nadat Afscheid in het Pest en Dolhuys was gepresenteerd. Waarbij de gevolgen van deze presentatie niet door mij op mogelijke consequenties waren doordacht. Dat er consequenties aan gekoppeld werden, werd mij niet veel later duidelijk. Achteraf gezien een niet geheel verstandige keuze. Meer ingegeven op ´emotionele´gronden. Maar spijt. Geenszins. Vandaar dat ik er nog maar eens melding van maak.

AFSCHEID: het draagt nog steeds mijn naam!