markensarko

Lastig, verdomde lastig. Wat speelt er zoal in het hoofd van een eend” Houdt een eend zich ook bezig met een crisis” Verkeert een eend weleens in een crisis” Hooguit in het voorjaar. Wanneer de lokroep van dat tijdperk de gemoederen doet verhitten. Wanneer de drang der natuur de hormonen door het eendenlijf laat gieren. En er in Peking een dagelijkse slachting blijft plaatsvinden.

Heel anders is dit in Duckstad. Katrien laat zich het hof maken door beide concurrenten: Guus en Donald. Een enkele keer raakt zij opeen dwaalspoor, maar veelal is dit van bijzonder korte duur. Een raadsel blijft steeds hoe de neefjes en de nichtjes zich verhouden tot Donald, Guus dan wel Katrien. Daarnaast de constante bemoeienis van Dagobert in dit geheel. Want houdt hij niet de zware jongens van het lijf, dan is hij wel aan het zwemmen in zijn geld. Voor velen niet veel meer dan het slijk der aarde, terwijl anderen zweren op de hoeveelheid pecunia die zij, op een nogal duistere wijze, hebben weten te bemachtigen. Het werken bij Rijksmunt heeft veel weg van een fabriek, waar het hooguit wat gedempt rinkelt. Waar muntjes in staven worden verzameld om uiteindelijk in emmertjes het beveiligde pand te verlaten. Muntjes en penningen van nul tot velerlei waarde te aanschouwen zijn. En waar grof gespeculeerd kan worden. Waar door slimme spelletjes niet alleen kennis getoetst kan worden, maar je ook nog eens de trotse eigenaar van een uniek bankbiljet kan worden. Waar jouw postzegel een rol in speelt. De keuze voor het bedrag dat de waarde aangeeft, aan de gelukkige en trotse bezitter wordt overgelaten. Waar niet alleen de geschiedenis van dit ruilmiddel uit de doeken wordt gedaan, maar ook verhaald wordt omtrent de risico’s die je kunt lopen.

Juist op een dag als vandaag naar dat gebouw te gaan, heeft veel weg van de duvel verzoeken. Rutte in Brussel in een verzameling van al die andere koudhoofdigen die alle verstand pretenderen te hebben over wat niet alleen goed is voor de vele lege schatkisten, maar ook voor de stille armoede wat steeds duidelijker in Nederland rondwaart. Een spook dat zich niet laat verjagen. Een spook ook dat, via velerlei sluipwegen, het rijke noorden zal gaan verarmen. Waarin de roep om de gulden steeds luider klinkt en allerhande bureaus zich wagen aan voorspellingen op de middellange dan wel lange termijn. Waarin extra rondes worden aangekondigd. Waarin het rijke noorden beschikt over een neuro en het arme zuiden zich moet zien te onderhouden met een zeuro. Zoiets als een ‘je moet niet zeuren euro.’ Het noorden wat zich schuldig maakt aan ouderwets calvinistisch gedrag dat doet denken aan wat voorheen als neurosen geboekstaafd werd.

Op alle fronten doet zich de verloedering voor. Niet dat dit direct zichtbaar is gezien de geld en mensenstromen die zich her en der manifesteren. Flappentappen die er nog steeds alles aan doen dan de honger naar dat slijk der aarde te stillen. Dat, terwijl steeds meer borden met opheffingsuitverkoop zichtbaar worden. Winkels ogenschijnlijk onder de noemer van verbouwing, met stille trom uit het straatbeeld verdwijnen. De mensen vanuit huis een regen van pakjes door de wereld laten sturen. Omdat het zo makkelijk gaat: internet. Het fysieke wat op de middellange termijn mogelijk geheel zal gaan verdwijnen. Gelijk het huidige plastic geld. En met dat alle pasjes. Waar mogelijk straks aan de kleur van de ogen valt af te lezen hoe kredietwaardig jij bent. En bij een akkoord op een vrij toegankelijke plek dit met anderen valt te delen. Maar ook een plaats waar je aan de schandpaal wordt genageld, indien je de maatstaven overtreedt. Je kredietwaardigheid wordt afgenomen en je daarmee, gelijktijdig, je waardigheid verliest. Niet veel later gevolgd door de laatste restanten van je eigenwaarde. Het gevoel dat je al veel langer kwijt was. Je eigen verantwoordelijkheid met het zijn van jou verdwijnt. In plaats daarvan een jaknikker dan wel een neenschudder ten tonele wordt gevoerd. Je daar ook helemaal niets meer van jezelf in zult ontdekken.

Een doemscenario” Ach, welnee! Kijk eens goed om je heen en lees dit bericht dan nog eens. Dan zul je het misschien lezen in de trant van ooit Colijn: ga maar rustig slapen, oom Mark haalt namens ons allen in Brussel de kastanjes uit het vuur. En als je last hebt van een lege maag: bedenk dat er in Nederland geen sprake is van armoede! Dat hij de afgelopen dagen geregeld moeders pappot heeft gemist kwam eenvoudigweg door het feit dat hij geregeld met andere machthebbers aan tafel mocht aanschuiven. Dat moeder Rutte zich richtte op de ‘lessies’ van de afgelopen weken, doet aan dit verhaal geen afbreuk. Zij was het al eerder gewend. Veel eerder dan dat Albert Heijn doet voorkomen…