Materie.

Ook ik ben bepaaldelijk niet ongevoelig voor de verleiding. Zeker niet wanneer dit aanbiedingen betreft, waar met grote kortingen zaken worden aangeboden. Dat ik me af en toe betrap op het feit dat ik deze verleidingen zonder er verder op in te gaan wegklik, noem ik een mate van verdienste. Ten behoeve van de ander in de eerste plaats en ten tweede aan mezelf. Maar zo af en toe kan ik de verleiding niet weerstaan, voel ik me in bepaalde mate schuldig en tegelijkertijd komt dat jongetje dat in mij verscholen zit weer met een grote grijns tevoorschijn. Vooral wanneer dit zaken betreft op het wat discutabele vlak van speelgoed dan wel kunst. Het besef dat door het uitwisselen van bepaalde papieren de ander tevreden is met die banknoten en ik in het bezit word gesteld van het beoogde object, dat maakt het zo bijzonder. Zo fijn als het ware. Waar het in een recent verleden aan circus gerelateerde parafernalia betrof, kan ik toch nog hartstochtelijk genieten van een Nederlandse modelspoortrein. Hoewel de naam Sprinter het ergste doet vermoeden. Want het is juist de Sprinter die noodgedwongen bij iedere halte stopt, wat mensen binnenlaat en wat andere mensen de gelegenheid biedt om hun pad te vervolgen. De weg in deze is geplaveid met spoorstaven, van dwarsliggers voorzien en door een bovenleiding van stroom. Het optrekken en naarstig remmen, het landschap dat aan mijn oog voorbijtrekt, de wegen bevolkt door auto’s en de bomen die hun kale takken ten hemel schreien. Nu klopt dat laatste niet geheel, kale takken die ten hemel schreien, maar gaat het meer om het beeld dat ik poog op te roepen. Maar zie dit meer als een knipoog dan dat de veronderstelde beleving hier een rol in speelt. Een Sprinter uit Bloemendaal en wat beelden uit Den Haag vandaag. En daar zul je het dit keer, wat mij betreft, mee moeten doen. Wat klankkleuren in zekere zin en in andere zin stomweg materie!