Menneke

Ooit was er dat mannetje. Of liever gezegd: het Mannetje. Ontsproten aan de geest van een onzer Zuiderlingen. Zuiderlingen en geenszins zonderlingen. Tenzij Suske en Wiske, Magritte dan wel Herman Brusselmans als zonderlinge zuiderlingen te boek zouden staan. Om over Dimitri Verhulst en ‘De helaasheid der dingen’ maar te zwijgen. Want ik doe er dit keer het zwijgen toe. De afgelopen week een veelvoud van woorden de revue laten passeren, waardoor het mij gepast lijkt om mijn ‘menneke’ dit keer maar zwijgend het woord te laten doen. Want er wordt al genoeg in dit land gebept. En beppen lijkt, in eerst instantie, vooral voorbehouden te zijn aan mensen die daarvoor geleerd hebben. Politici bijvoorbeeld. Onderwijzers als tegenhangers. Barricadeklimmers als totaal ander uitgangspunt. En dat uitgangspunt lijkt mijn ‘menneke’ voor vandaag als uitgangspunt genomen te hebben. Ongetwijfeld heeft hij zich de vraag gesteld hoe die barricade te beklimmen. Dat valt niet mee met een tweetal houten benen. Poten desnoods. En het is uiteindelijk de verwarring waar hij zich te goed aan doet. Het heeft er veel van dat ook hij, met de juiste som geld voorhanden, op borgtocht is vrijgelaten…
Ik worstel. Ik worstel met die opdracht van Erik. Om in een beeld verschillende andere beelden te gaan monteren. Ik weet niet goed hoe dit te doen, laat staan dat het me aanspreekt. Maar als ik het weer op mijn eigen wijze doe, is het de vraag of dat resultaat wel die voldoening geeft, die ik, soms op het smakeloze af, wel bij andere opdrachten tot mij heb genomen. Dus vertel ik dit keer geen verhaal. Maar het heeft er veel van dat mijn ‘menneke’…