na nu nog… ehhhhhhh

Altijd lastig om weer een begin te maken van iets, wat feitelijk wordt teruggebracht naar nul, opdat van daaruit weer een nieuw begin kan worden gemaakt. Neem nu straks de volgende woorden tot je en laat je gaan op een spel van golven. Water en vuur. Lucht en aarde. Toen ik me liet gaan stond ik niet veel later van mezelf te kijken. Het ging vanzelf; het enige dt ik te doen had was die pen hanteren en het gevolg daarvan is:

SPEL

als aarde wind en regen

wint de aarde van de wind

de droppels striemen door

het ruisen, halmen zoeken

houvast aarde, wind

de aarde koestert traag

de vlokken dwarrelen

door de wind wat aarde

wegvoert op de golven

deinen duinen land

de regen vochtig in haar

schoot, een veilig vuur

verbergend schiet zij uit

spuwt vlammend kokend

magma stolt, omhelst

de droppels lucht rest

wat er was, wast aarde

vuur en regendroppels

wind wint, water wast.

Wat discutabel. Inderdaad, dat dien ik toe te geven. Vraag mij ook niet om het een dan wel het ander te gaan duiden, want ik zal stellig in gebreke blijven, gelijk ik wel vaker in gebreke blijf. Hooguit kan ik het geheel wat kleuren, door er weer eens een beeld tegenaan te knallen. Een soort van tunnel, ware het niet een traverse in Hilversum-Noord. Waarbij de mogelijkheid geboden wordt om naar Beelden Geluid af te reizen. Wat mij dan weer de gelegenheid geeft om wat te gaan citeren:

bestijg de trein nooit zonder uw valies

met dromen…