(n)iets te beleven…

Geregeld ben ik in voor mijn subtiele grapjes. Vraag mij niet waarom, want een uitleg blijf ik in de regel schuldig. Subtiel, terwijl ik ook geregeld de neiging vertoon om mezelf duidelijk neer te zetten. Wanneer er onrust ontstaat bij de fotoclub, de docent niet in staat blijkt te zijn om de aandacht te vestigen, maak ik heel duidelijk wat er op dat moment gevraagd wordt: ‘koppen dicht!’ is dan een mogelijkheid om de stilte ruimte te bieden. En dat de aandacht in eerste instantie op mij valt… neen daar is weinig subtiliteit in te ontdekken. Maar… het werkt in de regel wel! Waar rafels gisteren in een ‘hip en een draf’ het wwweb onveilig heeft gemaakt, heb ik vandaag de tijd om terug te blikken. Want BEM mocht zich verheugen in een groot aantal belangstellenden. Dat een drietal burgemeesters was uitgenodigd en slechts een was verhinderd, mocht de pret niet drukken. Vooral wanneer een maquette alsnog onder water kwam te staan en wij reeds eeuwenlang het genoegen smaken om met droge voeten stad en ommeland onveilig te kunnen maken. Zie deze opmerking in het kader van een toenemende onveiligheid en voor je het weet zijn de korte lontjes op, nadat de lange lontjes reeds lang geleden uit de schappen verdwenen zijn.

Bij de postzegelclub kon ik me gisteravond behoorlijk uitleven. Nadat het huidige bestuur mandaat kreeg om de verschillende rollen te kunnen continueren, was er nogal wat materiaal wat ik mee naar huis mocht nemen: de veiling bracht voor menigeen gelukzaligheid teweeg. Dat ik mij ietwat had vergist in de aankopen, kon hooguit mijn fietstassen enige schade toebrengen: zij puilden uit. Maar de pret was er niet minder om. Dat brengt me naar vandaag. Op het programma staat onder andere de voorbereiding op het evenement van volgende week: KUUB. De canavasdoeken zijn door Sabine van nylondraad voorzien, de uitverkoren foto’s bevinden zich in de lijsten en ik mocht het genoegen smaken om vroegtijdig de stad in te gaan. Mijn doel was Feijn. En wat is nu het fijne aan Feijn” Ik liet Michael Rafels zien en krijg de gelegenheid om daar 10 Rafels op de tafel te leggen. Ze dienen daar voor een prijs van 12,50 euro andere wegen in te slaan. Op naar van der Meulen. Een signeersessie van Vader en Dochter Wagendorp: Bert en hANNAh. En daar begint mijn grap. In de roman Ventoux, ook van de hand van Bert speelt een zekere ANNA een rol. Wanneer het huidige boek de titel draagt VADER& DOCHTER BOEK kan het haast niet anders dan dat ook dit gegeven een rol is gaan spelen in het boek dat ik heb gekocht. Maar om het geheel compleet te maken, worden mijn huidige drie dochters daarin genoemd: Ellen, Marlies en Sabine. Was het alleen al om de huidige situatie voor eeuwig vast te kunnen leggen…

De afronding. Op weg naar mijn fiets, die ik had gestald bij de Societeit aan het Luttik Oudorp even een blik geworpen op de voormalige galerie SJ1. Wat schetst mijn verbazing” Winkel geopend en Henk van Dijkhuizen die daar de honneurs waarneemt. Tussen al zijn bedrijven door. Ook hem kon ik Rafels late zien. In de wetenschap dat Henk naast binnenhuisschilder ook professioneel fotograaf is en ik metde nodige complimenten huiswaarts keerde…maar voor de rest maak ik weinig mee. In ieder geval niet zoveel om over naar huis te schrijven. Want schrijven doe ik thuis!