Nog even terug… in mijn tijd.

Heerlijk zo’n daggie ‘lummelen’. Je ‘eige’ toestaan om je door een ander te laten vermaken. Zoals eenvoudigweg het lezen van een boek. Van Jacob Vis. De titel liegt er niet om: De zwarte duivel. En wanneer je over de duvel spreekt, is het opmerkelijk dat zich duivelse dingen voordoen. Althans wanneer ik me mee laat voeren wat deze schrijver me in zijn verhaal weet voor te schotelen. Het ene moment de situatie laat plaatsvinden in 1913, het andere moment overschakelend naar 2013. Een simpele tijdspanne van een eeuw, waarin de toenmalige verhoudingen veel duidelijker waren dan hedentendage.
Maar waar toenmalige machtswellust zich net zo genadeloos voordeed, dan dat het tegenwoordig zich wat verdekt voordoet. Of onder een ander alias niet zichtbaar wordt. Was het gisteren dat ik even stilstond bij de rollen die ik in mijn leven heb gespeeld, zal het toen niet anders zijn geweest. Je beter voordoen dan je bent, de heer spelen terwijl je jouw donkere zijden in het duister blijft hullen. Hoe herkenbaar en hoe ongrijpbaar wanneer anderen wel hun gevoel, maar niet direct met feiten naar voren kunnen komen. De gronden van vermoeden kennen nu eenmaal heel diepe kloven… laat staan dat er onpeilbare diepten zich laten overbruggen. Het zal vandaag niet zo’n bijzonder epistel worden dat ik de ander weet voor te schotelen. Hooguit kan er sprake zijn van het feit dat ik, juist in dit moment me buig over de woorden die straks zichtbaar zullen worden. De reeks die ik aan het maken ben om de aankomende tijd te kunnen gaan overbruggen, waardoor het gevaar dat de continuiteit in de kiem gesmoord wordt. Een soort van overbruggingskrediet dat banken anderen weten aan te smeren, maar door de huidige tijd niet zo snel meer uit de kast wordt getoverd dan in het recente verleden werd gedaan.
De windbuilen in het strakke pak, de account manager die in het verleden de vertegenwoordiger was, het bedrijf dat er alles aan gelegen was om de potentiele klant velerlei illusies rijker te maken en in de buidel wist te tasten zonder dat de klant dit in de gaten had. Over dat soort zaken gaat het dit keer niet. Waar het wel om gaat is de advertentie die in het wekelijkse blaadje stond: HET WAS WEER FANTASTISCH! Kaeskoppenstad. Alle vrijwilligers, sponsoren, buurtbewoners, winkeliers en horeca, BEDANKT. Kijk zo kan het ook. De boeren, burgers en buitenlui die dit evenement van nabij hebben mogen ervaren… ook wij waren erbij. En wanneer ik nogmaals terugkom op die man die onder de noemer Jan Roobeek door het leven gaat, wat mij betreft verdient hij op dit moment al een Koninklijk Lintje. Maar ik denk dat hij dit zelf zal gaan afwijzen: het is immers veel te leuk om te doen en wanneer ik naar zijn ogen kijk zie ik een grote twinkeling. Neen, daar is Jan nog lang niet aan toe!