On the road in the air

Natuurlijk houd ik van ‘het gezonde’. Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik een lichte voorkeur voor het ongezonde koester. In die zin dat een wit broodje kroket met goudgele boter en een grote vleug Groninger Mosterd voldoende is om mij het warme bed te doen verlaten. Kapucijners met uitgebakken spek, piccalilly, rauwe uien, zoetzure uitjes van Kesbeke en dan ook nog augurken van diezelfde fabrikant, fabelachtig! Naast Broeder en de onverslaanbare bruine bonensoep met ballen van moeder Corry. Neen, mij hoor je hieromtrent niet klagen. Ik kijk wel uit! Want de gezonde hap komt ook met grote regelmaat langs. Het Biologisch dynamische eten staat hier regelmatig op het menu. Ik kan me nog weleens te buiten gaan aan een niet opgedirkte macaroni met Bolognesesaus uit die eenmalige verpakking. Waarbij de koekenpan op de warmtebron er zorg voor draagt, dat de maaltijd dusdanig verhit raakt, dat ik mijn gehemelte weet te verbranden. Aan te branden als het ware. En ware het niet dat ik geenszins op de blaren kom te zitten, zijn het juist de blaren in mij n mond die mij aan deze stoutzinnige uitspatting doen herinneren.
Daar gaat het dit keer niet om. Het gaat er vandaag om dat ik een bericht kreeg uit Vancouver. Van Sacha. Zij spotte mij voor de kust van Schotland en het verheugt mij terdege, dat ik een baken op haar pad mocht zijn. Wik als baken. Of liever gezegd: wik als baken dan wel WIK als baken. Niet zozeer in een bepaalde nood, want dan was er waarschijnlijk een totaal ander bericht tot mij gekomen. Of misschien wel geen enkel bericht. Zij vliegt wat af op al haar vluchten. Is dan ook Copiloot bij de KLM/Air France. En volgt een opleiding die haaks lijkt te staan op het werk dat zij ‘om den brode’ verricht. “Brood, jetlags en maaltijden van diverse aard, vallen haar regelmatig ten deel. Nu weet ik niet of zij ook van een ouderwetse Hollandse maaltijd kan genieten, want ik zou me kunnen voorstellen dat, met al die uitheemse bestemmingen een gestampte pot op haar tijd en wel in zal glijden.
Een kort bericht van ergens ver weg. Een bericht dat waarschijnlijk in Vancouver zijn oorsprong kent, in Alkmaar is gearriveerd en straks weer ergens anders wordt gelezen. En dat beeld. Wat links onderin van het midden. Van ergens onderweg. Dat wij allen regelmatig onderweg zijn is een gegeven. Dat de bestemming niet altijd even duidelijk is, vooral een vraag. Freek bracht het reeds in de jaren zeventig van de vorige eeuw ter sprake: ‘Quo Vadis”‘ Zijn antwoord was toen Scania Vabis. Maar of dat ook op een Airbus van toepassing is…”!