Onder de pannen!

Twee jaar geleden ontving ik een uitnodiging. Of ik bij de jaarvergadering van de N.V.P.V afd. Alkmaar aanwezig kon zijn. Men wilde mij in de gelegenheid stellen om een plaquette vanwege een 40 jarig lidmaatschap te ontvangen. Na veertig jaar een schaduwlid te zijn geweest, ben ik de laatste twee jaren naar de maandelijkse bijeenkomsten gegaan. En wanneer sprake is van een hoog grijze duiven gehalte, schaam ik me niet dat ik hieraan vorstelijk meedoe. En waar ik iedere keer met een zeker genoegen naar uitkijk, zijn de veilingen. Spannend om daar wel of niet een bod op uit te kunnen brengen. Nog spannender is het wanneer er mededingers in het spel zijn. En het allerspannendst wordt het wanneer de buit kan worden binnengehaald. Handig is wel om op voorhand een zeker bedrag als grens te gaan stellen… maar ook dat kan in het spel weleens wat uit het oog worden verloren. Gisteravond was het weer raak. De jaarvergadering, de plaquettes, de verantwoording en een grote opkomst. Hetgeen enigszins laat zien dat ook deze vereniging bepaald niet zieltogend is. Maar dat een aanwas van twee leden in een totaal jaar de ontvallenen niet kunnen compenseren, is van een geheel andere orde. Wat gisteravond ook bleek was dat een aantal leden nog steeds een fysieke krant leest. Waardoor de herkenning van mijn persoon bij de een het kwartje eerder liet vallen dan bij een willekeurig ander. En voor wat betreft kwartjes betreft: de kaaspost per post ontvangen trekt een behoorlijke wissel op de gelden die door een lidmaatschap worden opgebracht. Waardoor het verzamelen van Postzegels en het achterwege laten van een zichtbaar bedrag door dit te vervangen door een 1 dan wel een 2, doen geen recht aan de oprechte verzamelaar. Hooguit dat Post NL mikt op het laten maken van persoonlijke zegels, dan wel een uitgebreide serie onder de noemer Mooi Nederland, dan wel een liederlijke hoeveelheid vuurtorens waarbij het Paard van Marken wel de kroon spant, een manier om de verzamelaar geld uit de knip te kloppen. En toch… ging ik er gisteravond met de hoofdprijs vandoor. Dat wil zeggen dat door de verloting gekoppeld aan het betalen van een volgend jaar van lidmaatschap ik de eerste prijs winnaar mocht worden. Een bak vol snoeperijen: hartig en zoet hetgeen doet denken aan het zoet en het zuur dat ons al vele jaren wordt voorgehouden. Maar daar gaat het niet om. Blij verrast was ik niet, in eerste instantie. Niet dat ik de muziek van Marco niet waardeer, maar een cd van deze zanger staat niet bovenaan op mijn verlanglijstje. Tot… het moment waarop ik 25 jaar Marco Borsata opensla. Op dat moment ben ik echt blij verrast! Zo blij dat ik daar vandaag wel melding van moet maken. Want wat heeft Koninklijke Post NL met de Koninklijke Nederlandse Munt voor Marco beKOK stoofd”! Een postzegel! Metaal: puur zilver (999/1000) Afmeting: 38 x 28 mm Gewicht: 1,2 gram Rand: gekarteld Kwaliteit: MPI met relief. En dan ben ik blij. Heel blij! En wanneer de woorden van Koos bewaarheid worden (iets heel bijzonders!) kan ik niet anders zeggen dan… tot en met volgend jaar zit ik voorlopig ruim onder de pannen! (hoewel de Rekere 2.0 een plat dak kent…)