Ont laden.

Kan weer een half jaar mee. Altijd onder de noemer Deo Volente. Tenminste wanneer ik afga op de woorden van mijn cardioloog. Uitslagen waren prima: ik had dan ook het antwoord op zijn vraag van tevoren veelvuldig, hartstochtelijk gerepeteerd: GOED! En dit keer met hoofdletters, waarna ik het verhaal van die 22 % daling wist om te zetten in een 22% stijging en daar een dikke vierhonderd kilometer met een automobiel voor over heb gehad. Mijn brandstof bedroeg die avond uit wat Duitse Bieren, naast een meer dan voortreffelijke biefstuk van Argentijnse aard. Neen, waar ik in het verleden me nog weleens druk over mijn conditie maakte, is het momenteel een karakter geworden van een vorm van APK. Waarbij Alzheimer, Parkinson en Korsakow aan mij voorbijgaan. Om maar eens een dwarsstraat naar voren te brengen. Onzin natuurlijk, want ook in de loop der tijd ben ik zaken kwijtgeraakt. Ogenschijnlijk niet noemenswaardig, want wat ik kwijt ben kan ik me nu niet herinneren. Waardoor de kans dat ik de plank missla navenant is afgenomen. Voor zover ik dit tenminste nog kan overzien. En als ik dan toch de kans te baat ga nemen, wat let mij om nog wat terug te blikken naar de momenten van gisteren. In Koblenz. Met die treinenhappening. En dat uitgesproken weer: een temperatuur van 27 graden, een almachtige zon en simpelweg hordes belangstellenden. Hele gezinnen die zich dit keer aangenaam verpoosden. Schillen en dozen die keurig in afvalbakken terechtkwamen, rijen voor de toiletten in blijde afwachting van de ontspanning die zich daar voordeed…