onthechtingen

Zwarte woorden op een witte ondergrond. Gedachten die wat heen en weer vlieden en zo er sprake is
van een strijd heb ik geen idee wat er in de stellingen verborgen ligt. Geen idee in hoeverre er sprake
kan zijn van een bepaalde moraliteit. Geen uitspraak kunnen doen omtrent het moreel wat beide
kanten kan typeren. En dat levert, voor dit moment, niet veel meer op dan een status quo.
Een situatie die geen voor noch een achterkant kent. Die feitelijk het moment niet kent.
De omstandigheid. De mogelijke reden. En mogelijk ook weer niet.
Juist als iemand in die omstandigheid komt te verkeren kan de man met de zeis heel welkom zijn.
Maar ook het gevecht wat zich tegen de bierkaai richt, geeft aan welk een strijd gestreden dient te worden.
Waarin ongedachte moed en een onversaagd vertrouwen in een ongekend kunnen verrassingen niet uitsluit.
Noem het levenskansen. En als JU dit zo noemt ga dan, gelijk een kat, aan het werk om al die kansen in een,
al is het slechts tijdelijk, plus om te zetten. De kansen te laten keren. Ook al denk je tegen beter weten in.
Juist dan denk je goed.Pak de strohalm die zich voordoet. En waag het niet om deez’ te plukken.
Want juist dan zul je de tol betalen. De veerman steekt zijn hand reeds uit.

Dat glibbert door mijn kop. En ik kan er eigenlijk niet onderuit om de reden naar voren te brengen.
Maar beter is het nog om, via deze woorden, de ander uit te nodigen om daar kond van te gaan doen.
Wat even verder gaat dan twitter. Omdat het gepast kan zijn om even stil te staan.
In de hectiek van alledag dat moment van rust in te bouwen. Of bewust juist niet.
Je mee te laten jagen met de omgeving die je voortdrijft. Waarmee je voortraast.
Of waarvan je zelf de stopknop in de hand kan houden.
Jij bepaalt. Of waarin je overgave geen discussie meer uitlokt.
Als alles reeds gezegd is. Er sprake is van een herhaling van zetten.
En weer doet denken aan het eerder genoemde eeuwige schaak.
Wat de laatste dagen vaker in mijn gedachten komt.

Ik niet zeg dat die gedachten op mij van toepassing zijn.
Of juist wel en dat ontkenning een prachtig voorbeeld is om de struisvogel te illustreren.
Maar dat het ontbreekt aan zand. Zand door glas vervangen is en de omgeving daar met
stomme verwondering naar kijkt. Doofstom kijkt. Geen verleiding die zich voordoet.
Opgaand in het decor waarin dit geheel zich afspeelt. En de roekeloze vaagheid van dit verhaal.
Dit schrijven. De verkapte uitnodiging. Omtrent een strijd.

GELIJKE STRIJD

Die dag zie ik het licht
nadert door het duister
hemeldak, gewelf der
populieren, een vogel vlucht

ik luister, hoor een ijl gezang
klapwieken, wat veren
gestaag mijn gang, de weg
is lang, mijn kansen keren

terug, illusies steeds vooruit
geschoven, gehard in tijd
de strijd der elementen
de cellen vreten weg

verschuilen zich, voor even
flakkert mijn kracht op,
mijn strijd heb ik te strijden
getekend is mijn kop

gehavend is mijn lijf
de populieren knappen
boven breekt het zonlicht
door, voor ik besluit

om door te stappen.

Voor hen die kracht uit deze woorden zouden kunnen putten:

Mijn zegen hebt JU!
Maak er maar wat van!