Op zoek naar…

M’n zussie. M’n zussie wordt zomaar ouder. Daar hoeft ze ogenschijnlijk weinig moeite voor te doen.
Maar ik denk dat ik me dat verbeeld. Want wat voor haar gewoon is, is voor een ander niet altijd te volgen.
Want m’n zussie heeft tijd. En daar ontbreekt het vele anderen meestal aan.
Tijd voor Kris. Tijd voor Jan. Tijd voor klei. Tijd voor werk. Tijd voor thuis.

Tijd voor thuis” Ja. Dat hoor je goed! Zo af en toe en bijzonder regelmatig vertoeft ze ook nog thuis.
In de garage. In de keuken. In de tuin. In de straat. In de buurt. In de stad. In de auto. Op de weg.
Op weg. Naar Engeland. Naar Spanje. Door Nederland. Noordwolde. Als voorbeeld dan.
Want in Noordwolde doet ze net als thuis. In de keuken. In de voortent. Onder de luifel. Wat.

Wat!” Ja, dat! Tijd voor klei. Tijd voor de schotel. Tijd voor koken. Tijd voor koffie drinken.
Tijd voor koek. Tijd voor wat te snoepen. Tijd voor een praatje. Tijd om te bemiddelen.
Tijd voor van alles. Tijd voor zichzelf…

Tijd voor zichzelf”! Ja dat hoor je weer goed. En weet je hoe dat komt”
Omdat ze precies op tijd geboren is. Op zaterdag 28 november 1959. Precies om 12 uur.
Bij de geboorte van Marjolijn ging de stoomfluit fluiten. De fabriekshoorn loeide.
En leidde het weekend in. Want toen werd er op zaterdag nog gewerkt.
Toen gingen de scholen ook op zaterdagochtend aan de gang.
Toen was het weekend slechts een halve en een hele dag.
En dat was het. In 1959. En wij woonden in de Jacob van Heemskerkstraat. Nummer 1.

Maar niet voor lang. Want Pa werd wees en wees ons de weg naar het Hoefplan.
En werden wij verhuisd door Jan Zandbergen. Met een heel korps van lieden keurig gekleed in zwart pak.
Met een pet op. En voor de goede verstaander werd ook aangegeven dat het een uitzetting betrof.
Wegens huurschuld. Op een stuk behang gezet door de man achter de Verfpot.
De vakman. De schilder zelf achter de toonbank. Nico Langenberg. Ook lid van Paraat. De AVB.*
Maar dat is eigenlijk helemaal niet belangrijk. Want ik praat nu over zo’n kleine 50 jaar geleden.
Vanuit een andere tijd. Ik was tenslotte al 12!

We verhuisden! Naar de Willem Bartiusstraat nummer 15 en 17. Een huis met een garage.
En we waren nu met z’n vijven. Pa, ma, AnneMarijke, Marjolijn en ik. En ik had mazzel!
Want ik kreeg het kleine slaapkamertje. En de zussen moesten delen. En dat was een groot verschil.
Want in die tijd begon ook mijn puberteit.
En was het bepaald een voorrecht om op m’n kleine zussie te passen. Meestal met een verkering.
En vloog de tijd als het ware om. Omdat de leeftijd een andere rol ging spelen.
En omdat in die tijd Marjolijn ook het een en ander ging ontdekken.
En ze door dat onderzoek weleens met wat brokken bleef zitten.
Maar dat heel lief ook naar voren bracht: ‘Lijntie tuttemaakt, Tittie maken…’
en dat betekende veel Velpon. Want in die tijd lijmde Velpon veel, maar geen gebroken harten.
En dat hield mij nogal eens bezig. Maar dat is van veel later…

Een andere tijd. Een tijd dat het huis veel stiller werd. Want de oudsten gingen vliegen.
De een naar Amerika, de ander in Dienst. En daarna weer thuis.
En Lijntie die ook veel groter groeide. Simpelweg door de tijd…

En nog veel later kwam Ria over de vloer. En Lijntie was veel groter. Door John. Door Ben.
Door die omstandigheid dat er weer meer contact ontstond. Want zij was nu in haar puberjaren.
En door de drank. Want zo af en toe waren er ook feesten.
Kon het gebeuren dat de slappe lach toesloeg aan tafel: dat Pa zich ergerde en dat Lijntie verdween.
In de gang. Met een bord. Met eten…

Nog weer later was er de situatie dat Pa en Ma drie caravans bezaten.
Een klapkar, een Kip en een stacaravan. Was Ellen er al. En kwamen ze op de fiets. Naar Egmond.
Naar die stacaravan. Want ook zij hadden de tijd. Jan en Mar. Gekoppeld. Door ene Kitty.
Want ook Kitty speelde een belangrijke rol in dit geheel. En hadden we feesten.
Op de flat in de Mesdaglaan gehad. Op nummer 160. Onder de flat van buurvrouw Klopper.
Die ooit de politie belde. Om de overlast aan te gaan geven.
En dan gaat de bal in de tijd rollen: verhuizen. Van de ene plek naar de andere.
En werden we regelmatig door het stel gestrikt. Om een dagje te helpen. Werden de wagens steeds groter.
Werden de huizen veel groter. Werden de spullen steeds meer. En nam de behoefte aan spullen nog meer toe.

60 paar schoenen. Een makke waar wij redelijk bekend om zijn. Verzamelaars.
Van van alles behalve van tijd. Zij trouwden. En vroegen om een ceremoniemeester.
En een getuige. En mocht ik dit zijn. De periode dat Pa er niet meer was en dat ma met
Kezencor verkeerde. En wij bij Meereboer dit feest genoten. Toen. In tijd al x geleden.

Werd Kris op een avond aangekondigd: ‘wij hebben wat te vertellen.’ Sprak Jan.
En Marjolijn zat daar verguld bij. Alleen… van alle tijd die Marjolijn nog steeds heeft trok Kris
zich weinig aan: hij werd te vroeg geboren. En is nu het binkie dat wij kennen: een bink.
Want er vond ook nog iets anders plaats: er moest gewerkt worden. En werd Ria de oppas.
Van dat gozertje.
Wat nu getuige is van het feit dat zijn moeder door de tijd wordt geconfronteerd met dit moment:
de overstap. Naar Sarah.

Ben ik me bewust van de tijd die ik nu tot mijn beschikking neem.
Omdat de tijd zo’n rol heeft gespeeld en altijd wel een rol zal blijven spelen.
Om thuis te zijn. Om dingen te doen. Om te kleien. Om op jacht te gaan op internet.
Naar weer een andere oven. Naar nog meer glas in lood. Naar schoenen.
Naar plekken die nog niet ontdekt zijn. Naar andere kunstenaars.
Want er is één ding wat de tijd voor Marjolijn altijd in petto heeft gehouden:
zij verstaat de kunst om levenskunst naar haar hand te zetten.
En dat komt stomweg door die tijd.

Dus gun ik jou nog heel veel tijd. Tijd om van te genieten. Tijd om dingen te blijven doen.
Tijd die in een spel voorbij vliegt. Tijd voor nog een puzzel.
Tijd voor nog een spel: canasta. Of klaverjassen.

Het maakt niet uit op welk vlak, al zal de tijd dit stellig leren!

Heel veel tijd door mij en ons gewenst en ik hoop van harte dat ik nog een tijd met jou en
jullie mag delen! Een toost! Heel graag op Marjolijn!

Alkmaar, 28-11-2009,
Wik.