Opdracht van Ton

Regen! Weer eens wat anders. Wachten tot het namiddag wordt. De zon schijnt en schijnt er alles aan te doen om een verzopen dag eens luisterrijk te eindigen. Luisterrijk, een woord dat je niet geregeld tegen zult komen. Want luisterrijk was het gisteren en minder vandaag. Hoewel juist die gestaag vallende regendruppels iets van weemoed met zich meebracht. Gestaag vallende druppels, droppels wat meer de klank van deze muziek weer geeft. Geen vensterraam, laat staan dat de rode laarsjes zichtbaar zijn. Neen, ook daar kan dit keer geen sprake van zijn. Zoals van zoveel geen sprake meer kan zijn. Hooguit dat ik ook vandaag nog maar weer eens terugblik. En daar goed in. Probeer de zomer te vangen onder de noemer van een opdracht voor het fotocafe. En wat leent zich beter dan het een te verweven met het ander: Zomer op het Plein. De klankkleuren die zich voor deden, de instrumenten die zich lieten beroeren, het publiek dat in grote getale het gras en het plein bevolkte, en het tweeluik dat te wachten staat. Vang de zomer die voorbij is, laat dat zo groot mogelijk printen en doe daar mee wat je denkt te moeten doen. Een opdracht dewelke alle mogelijke interpretaties naar voren zal gaan brengen. Als het aan de leden ligt. En het ligt veelal aan de leden. Hooguit dat de betreffende docent daar zijn opmerkingen aan toe weet te voegen, de suggesties die voor verbetering vatbaar zouden kunnen zijn. Zo werkt het in de regel, maar ook op regels vallen uitzonderingen te verwachten. Mijn interpretatie zou dit keer de volgende kunnen zijn: ik laat de instrumenten verstommen. Laat de klankkasten spreken en vind dat dit keer en wel vanzelfsprekendheid. Een welsprekendheid desnoods. Waarbij van simpelweg wegvalt.
Origineel”! Dat is de vraag. Soms ben ik zo voorspelbaar als de pest, op andere momenten sta ik verstomd van mijn kijk. Met het lied van Gerard Cox op de achtergrond, het tijdperk dat zich tussen lente en herfst voordoet, verwachtingen die niet altijd voldoen aan de harde werkelijkheid en teleurstellingen die verbonden kunnen zijn aan liefdes die juist in vakanties opbloeien, de strijd om het naakte bestaan en het overschrijden van het kapitaal dat uitgetrokken was voor juist die vakantie, inherent aan het begrip dat ‘je maar eenmaal op vakantie bent’, de terugkomst voor zover er van een terugkomst sprake kan zijn en alles wat zich daar tussen beweegt, maakt het mij vandaag een stuk makkelijker. Tussen toen en nu, met het oog op morgen, kan ik niet meer doen dan me bij die feiten neer te leggen. Hetgeen ik vandaag al eerder deed: met een boek vlijde ik mijn hoofd op het kussen en liet mij leiden door… ja, ik dacht even dat er ook geen einde aan zou komen, de regen buiten en de leegte in mij!