open deuren

Gaan de dingen wel eens anders dan je dit gedroomd had” Of gaan de dingen uitsluitend anders” Droom je dat de dingen anders gaan dan dromen doen vermoeden” Of doen vermoedens je uitsluitend dromen” Of sta je er gewoon niet bij stil” Gebeuren al die dingen gewoon zoals ze gebeuren” Vind er geen sturing plaats” Zet je de zaken niet geheel naar jouw hand” Weet je de zaken niet naar jouw hand te zetten” Hoe zit dat dan bij mij” Is het gemak van ‘ik zie wel’ voldoende om de sturing door de stroming te laten plaatsvinden” Is er wel sprake van een stroming” Of zijn het de gevolgen van een rivier die langzaam van hoog naar laag meandert” Een delta vormt, waar het heerlijk toeven is” Een zonnetje erbij en niemand die je iets kan doen. Degene die wat zou kunnen doen, ben je, als zo vaak, zelf. En dat heeft dan weer iets van dat gerijmde. Daar komt niets ongerijmds aan te pas. Laat staan de vanzelfsprekendhied.

Kan er weer een tijdje tegen. Weet niet precies waar ik nu weer tegen kan, maar heb vandaag een afspraak mogen maken voor maart 2012. Gezien de cijfers die ik wist te scoren, de antwoorden die ik gaf op de vragen die mij werden gesteld, en de constatering dat ik er nog lekker bruin uitzag, kan het haast niet anders dan dat ik, wederom, een stempel verdiend heb. Van de cardioloog nota bene. En dat terwijl ik wandelend en fietsend de tocht naar het ziekenhuis ondernam. Werd gevraagd of ik allereerst een ECG wilde laten maken. Ik, in de veronderstelling dat dit bij het huidige protocol behoort, de opmerking plaatste dat dit dan voor het eerst zou zijn. Even telefoneren. Communiceren in optima forma. Dus alsnog een besluit omtrent dat ECG. Ondergaan. Omtrent de uitslag kan wel worden gecorrespondeerd. Het gemak waarmee geen bericht goed bericht kan zijn, ging ook deze keer weer op. Ach…

Als ik dingen tot me neem is het niet altijd vanzelfsprekend dat ik beelden in mijn dromen zie. Althans, ik weet me ze niet te herinneren. Vaak is het een flits die bijkans letterlijk voorbijvliegt en of daarbij de zwarte duisternis, het licht frontaal dan wel als een strijklicht een vuurtoren imiteert, dat laat de droom vaak raden.
Zo kan het ook met teksten gaan. Het ene moment is het de tekst van een ander die weet te inspireren, een ander moment is het de fabelachtige bron die in jezelf verscholen ligt. Het kan dan iets hebben van een spuitende fontein die een waterval in zich laat schuilen, waarbij ontelbare druppels vele regenbogen doen vermoeden. Of slechts een klateren wat hoorbaar wordt.
Voor vandaag wordt het een wat verkorte versie van de dingen die ik links en rechts van mij laat passeren. Gewoon er eens een gedachte of wat overheen laten gaan en dan weer eens kijken wat de dag van vandaag aan bronnen bij daglicht weet aan te boren. Omdat mij gevraagd werd hoe of ik mij voel. Waarop ik vrij kort kon antwoorden: goed. En op al die andere vragen met twee woorden reageerde: nee, dokter, nee, dokter, nee, dokter, neen dokter. En bij dit laatste antwoord ontlokte een glimlach. Bij de dokter. En werd de mogelijkheid om te informeren naar zijn vakantie geboden. Waar ik dankbaar gebruik van heb weten te maken. Want schuilt niet in iedere arts een medemens” Dat zijn zo van die dingen, die zoveel weg hebben van een open deur. Als het onderstaande doet vermoeden. Als het onderstaande, aan de vooravond van de herfst, nog even de schemer aan een onderzoek wenst bloot te stellen.

Als een vuurtoren, die lichtstralen door het donker jaagt. Als een straatlantaarn, die een halo effect doet ontstaan Als de maan, die met donker licht weet te spelen. Als de jeneverbes in het duin wat een mens cre”ert. Als de persoon die deze woorden tot zich neemt.

Neem de tijd om daar vandaag eens lekker mee bezig te gaan. Tussen het maandagse gebeuren door. Ga eens lekker dagdromen!