OUD" Ik weet gewoon niet veel!

Ut rommulde! En dattut rommulde was simpelweg te wijten aan het feit dat de wielerbaan tjokvol met kramen, handelaren en spul waarvan de herkomst op zijn minst in het ongewisse was te vinden. Wat mensen vergaren en op een ander moment weer weg doen, een bijna niet te evenaren schare aan koperspubliek en dat nog eens verpakt onder een glazen dak, een schrijver zou hier een heel essay aan kunnen gaan wijden. Dat is mij niet gegeven: ik volsta dit keer met een enkele foto en zal een poging wagen om mijn verhaal van gisteren, te weten OUD” Je weet te veel! op een verantwoorde manier verder naar voren te brengen. Dat de gemiddelde mens in Nederland de Amerikaanse maatstaven als uitgangspunt schijnt te hebben genomen, laat ik wat in het midden. Dat ieder pondje door het mondje gaat, niet veel meer dan een constatering. En dat het broodje kroket mij bijzonder wel

gevallig was…
Neen, dan oud en teveel weten! Want dat Alouis het vannacht heeft af laten weten, is een voldongen feit! Alouis hoor ik je zeggen” Ja, de voorname voornaam van Alzheimer. maar dat komt uit een oudere grijze cel!
Geheugentesten.
“Weet je de namen van honderd mensen, dan zijn die nog direct op te noemen. Maar de namen van tienduizend mensen kennen, dat is een stuk lastiger. Daar komt bij dat gewone namen als Jan, Kees en Piet in onbruik zijn geraakt. In Limburg bijvoorbeeld vind je steeds meer kinderen met Amerikaanse namen. Dat maakt het onthouden niet makkelijker.” Asher, Dylan, Vaughn, Vince, Clint, Neal, Byron: zelfs de universitaire computers in Tubingen kregen steeds meer moeite al die verschillende namen vanaf hun geheugenschijf op te vissen. De onderzoekers maken een vergelijking met iemand die een bepaalde sok zoekt: in een kleine la heb je dat Hema-exemplaar zo gevonden, in een veel groter opbergexemplaar zou je veel langer zoeken. Ze ontdekten ook dat de geheugentesten, waarin ouderen het doorgaans tegen jongeren afleggen, de plank tamelijk misslaan. Zo bestaat er een vaak gebruikte test waarbij proefpersonen woordparen moeten onthouden. Soms hebben de woorden in zo’n test niets met elkaar te maken. Zoals ‘stropdas’ en ‘rotje’: als het woord stropdas opduikt, moet het antwoord ‘rotje’ volgen. Hendrix: “Bij dit soort woordparen ‘snappen’ ouderen meteen dat beide woorden niet bij elkaar horen en die vergeten ze dan ook, terwijl dit voor jongeren niets uitmaakt.’ Het lijkt bijna op een onbewust selectiemechnisme waarmee het oudere brein overbodige nieuwe informatie meteen wegfiltert. Opmerkelijk: voor woordparen die wel bij elkaar horen, zoals ‘omhoog ‘ en ‘omlaag’, is het verschil tussen de prestaties van ouderen en jongeren te verwaarlozen.
Nu kan ik twee dingen doen: morgen het slot laten volgen, dan wel vandaag verder op mijn lauweren gaan rusten. Dat ik op dit moment voor dat laatste kies…