out of sight out sider

MUZIEK

Als ik mijn lust

bedwingen kon

het schrijven van mijn

zinnen

de muze diep in mij

verscholen laat zich

niet bedwingen

heerst zij over mij

is zij steeds in mij

en laat

opnieuw

gedachten springen

weg

papier

in riemen

luister ik verheugd

naar haar

laat haar

mijn muze,” zingen.

‘” maar liever dat nog, dan een bord voor zijn kop van de zakenman, want daar wordt’ie alleen maar slechter van”‘
uit een andere tijd! De tijd van Jimmy. En Boudewijn de Groot. En het is alsof een ‘Touch’ van toen een koers weet uit te zetten. Juist in de tijd. Want zondagavond was het weer tijd. Van toen. Alsof ik toen nog eens van ‘alles probeerde.’ ‘Keep on trying’ op de Platte Stenenbrug. En een tientallen koppen tellend publiek. Met een biertje. En een jas ergens vandaan getoverd. Want de wind stond weer eens uit de verkeerde hoek.
Terwijl er steeds wat met het geluid gepield werd.

Popweekend Alkmaar, alleen op de brug. En Edwin de Boer deed zijn best. Kon alleen die andere stem niet naar voren brengen. Dat ietwat sonore geluid. Alwaar een rokerige ambiance bij gedacht dient te worden. En drank. Gewoonweg bier. Terwijl er juist in die tijd voldoende werd ge”xperimenteerd. Met die zanger. Ook alweer vijf jaar op een andere golflengte aan het zingen. En die prikkelende naam op dat drumstel. Leendert op drums. Een buik die niet in de weg zit, hoewel de grote trommel de neiging heeft om naar voren te schuiven. Appie die de basgitaar nog steeds zo beheerst als toen. Ogen die schuilgaan achter oranje getinte glazen. En Ronald met dat eigenwijze petje. Heeft wel zijn haren laten fatsoeneren. Weet ook feilloos het scheergerei te bespelen. Gladgeschoren, wat niet van zijn gitaar gezegd kan worden. Want die is door de jarenlange strijd enigszins gehavend uit die strijd gekomen.
Splinter, die nog steeds in staat is solo’s naar voren te brengen, Rammers die met de basloopjes aan de loop blijft gaan en Busch die ook nog steeds roffelt.

In 1961 waren het nog broekies van rond de veertien. In 2010 zijn het broeken van rond de zestig. Ietsje ouder en nog steeds onwijs. Goed wel te verstaan! En steeds maar weer liegen. Maar niet omtrent de ‘Summer is here!’ en geloof het of niet: zij blijven aanraken.

En dan krijg ik weer die andere prikkel. Back to basic maar dan in een totaal andere vorm. Vooral in het besef dat de zanger van Brainbox in zijn eentje datzelfde publiek weet te vermaken. Een snor, wat halflang haar, een gitaar. Kaz Lux. Brainbox. Maar zijn stem had niet alleen aan volume ingeboet. Hij raakte wel de snaren maar dat volle geluid van die totale band was, in zijn geval, de grote afwezige. Dan kan het een overdenking waard zijn om te stoppen. Of om de intimiteit van een kroeg op te gaan zoeken.
De actieradius nog steeds vergroot. ‘Waar gaan we heen”!’ Naar Alkmaar! Een doel in het vooruitzicht. Tegen wind in fietsen. Fototoestel mee. Voor de derde keer. En het genieten.
Dit keer bij elkaar. Van de afgelopen twee weken. Weinig tot geen beperkingen. Zo schrijdt ook de tijd. Zomaar op zondag weer een dag voorbij.
Vandaar vandaag ook die muziek. Om een keer weer met de muziek mee te gaan. Mij anders te laten inspireren.

En wat mij in beweging brengt. In beweging houdt. Mij beweegt om mijn geest te blijven scherpen. Mij bewust te zijn. Mijn bewustzijn. Weer een document. Een heel erg ego document! Een IK document.

Op maandag in elkaar gezet! Geen was dag maar een ben dag!
Dag!

P.S.: ‘by the way’ het betrof de restanten van de ‘Outsiders.’ Maar dat had de kenner alreeds vroegtijdig begrepen!