Perron 8, Haarlem

Perron 8. Haarlem. Niet het meest uitnodigende perron. Wat desolaat. Wat reizigers in afwachting van een trein met een voorspelbare vertraging. Anders dan de perrons die wij elders zijn tegengekomen. Het heeft er veel van dat juist dit gedeelte van station Haarlem een soort van ondergeschoven functie heeft.  Een stiefkind als het ware.  Een wachthok, niet echt uitnodigend.  Nu hoeft een perron niet per definitie uitnodigend te zijn. Het is slechts een mogelijkheid de trein te kunnen pakken.  Instappen, uitstappen en daarna spoorslags verdwijnen. Zoals ook beelden kunnen verdwijnen. Herinneringen de wijk kunnen nemen. Ongekende mogelijkheden zich voor kunnen doen. Als bijvoorbeeld een dagje Dordrecht. Een bezoek aan een museum. Door een onbekende stad dwalen. Een terrasje pikken. En juist op perron 8 in Haarlem de afgelopen dag nog eens nader te beschouwen. Geen verloren dag.  Een dag met een herinnering. Een speciale herinnering. Speciaal op een bijzondere manier. Daar hoop ik volgende week nog op terug te mogen komen. Een voornemen.  Hoewel ik veelal afzie van voornemens. De dingen neem zoals ze zijn. En niet meer dan dat.

Een  tripje naar Dordrecht. Een bijzondere stad. Met Zwijndrecht, Papendrecht vormen zij een driehoek. De Oude Maas, Beneden Merwede en Noord houden deze scheiding in stand. Het Dordrechtsmuseum lonkt. Het is dan ook een bonte stoet van tijden die ons te wachten staat. Nu weet ik niet direct of er wel sprake kan zijn van een tijdenstoet, edoch voor vandaag houd ik het daarop. Stillevens uit de 17e eeuw, de Firma Cuyp, Dordtse meesters uit de school van Rembrandt, Aert Schouman dan wel de schilderswinkel van Abraham en Jacob van Strij nemen het op tegen van Goyen en de tijdelijke expositie What’s up! De noemer voor deze laatste is dat dit de jongste schilderkunst in Nederland behelst. Een zaal met Cobra meesters levert, naast Appel en Corneille,ook wat schilderijen van Lucebert op. En ik verlustig mij. Aan de bijgevoegde plaatjes. Misschien niet allemaal te plaatsen, maar alla, dat moet dan maar. Tenslotte blijft zien een ding, kijken dat andere. En wat ik zie hoeft voor de kijker nu eenmaal niet altijd duidelijk te zijn. Nietwaar, Jan B.”!