perspectief

Ik lieg als ik stel dat ik wat prikkels mis. Terwijl ik er van de week juist van overtuigd was. Het toen impulsen noemde. En nu probeer om mij, met de ooghoogte van een kikker, te verstaan. Met de wereld rond mij heen nota bene. Hetgeen soms tot vermakelijke details kan gaan leiden. De bergen die ik onderweg tegenkom. De grassprieten die zich enkelbladig manifesteren. De schoonmaak die de bladerresten wacht. De snoerloze stofzuiger, die op voorhand de moed heeft opgegeven. Verdwaald in het struweel. Ontredderd door de hoeveelheid. En het voorjaar dat wacht. Zich vandaag weer wat meer schuilhoudt. De explosie nog even lijkt uit te stellen. De knoppen in blijde afwachting. En het hartje van de krokus wat zich laat raden. En de fantasie waar ik mij schuldig aan maak. Al was het alleen maar om mezelf te kietelen. Laat een ander dit na, zul je het nu eenmaal zelf dienen te doen. Terwijl dat zich in het verleden nog weleens spontaan voordeed. Ach…

Ook nu vertel ik nog uitsluitend de waarheid. En als ik de waarheid niet vertel, wil dat nog niet zeggen dat ik lieg. Eigenlijk ben ik op dit moment bezig met het beschrijven van een zekere tussenfase. Gelijk de winter resteert en het voorjaar zich laat vermoeden. Maak ik me, van binnen, minder druk. Noem dit absoluut geen berusting, hoewel het daar enige kenmerken van heeft. Simpeler is om dit gewoon terzijde te leggen. Hetgeen ik dan ook doe. En zo ’twitter’ ik, op mijn manier, wat door de dag heen. Moet er niet aandenken om, op dit moment, stil te staan bij de gevolgen van de bruine bonensoep van gisteren. Op Corry’s wijze gecreëerd. Met rookworst en verantwoorde ballen. Soepballen wel te verstaan. Zonder etui dit keer. Dan ook zou het woord ‘klootzak’ hebben kunnen vallen. En dat valt dit keer niet! In plaats daarvan de omschrijving ‘ballenetui.’ Hetgeen helder maakt waarop dit woord van toepassing is. Op mij!

Daarnaast weet ik het niet. Althans niet voor dit moment. Het heeft veel van een stilstand die niet direct tot voor- dan wel achteruitgang leidt. Een pas op de plaats in de afwachting van de andere momenten. Momenten in de toekomst. Momenten met een zekere waarschijnlijkheid. Alsof de kansen die zich voordoen als het ware gegrepen moeten worden. En dan komt het woord moeten op de hoek kijken. Niets moet. Van alles mag. Of van alles mag niet. Zeker op dit moment. En dat is dan weer de feitelijke constatering. Geen overweging, geen afweging maar simpelweg dit gegeven. Geen aankondiging omtrent het ander, gewoon de stekker eruit en een proeve van geheimschrift. Gelijk die stofzuiger in dat bosje. In gespannen afwachting. Van stroom. Van iets. Van iemand desnoods. Van de mogelijkheid om… Wat valt dan te raadplegen”

Welke andere weg valt er dan te bewandelen” Gelijk de titel van deze site. Wikswegen.nl en de reclames hieromtrent, laat ik op dit moment maar wat achterwege. Zie ook dit keer heel concreet mijn wereld zich verkleinen. Koppel dit voor mijn gemak aan de opdracht. Omtrent dat perspectief. En pieker me suf omtrent dat vogelperspectief. Denk toch dat ik daarvoor MacGyver ga raadplegen. Waarbij woorden er minder toe doen dan veronderstelde daden. Ik wat dat berteft ook geen Feyenoord aanhanger hoef te zijn. Laat staan een kameraad. Ja, een Kamera, Ad! Gelijk mijn woorden er op dit moment wat minder toe doen. Blijf ik toch maar schrijven. Geen dagboek van een gek. Geen dagboek van een herdershond. Geen dagboek in welke zin dan ook. Slechts lettertjes in een bepaalde volgorde. Gerangschikt en daardoor als woorden misschien herkenbaar. Omdat we nu eenmaal hebben afgesproken om aan lettertjes in een bepaalde volgorde, woorden te gaan lezen. Te gaan spreken. Spreken over zinnen. Desnoods.

En als we aan het spreken gaan komen daar de klanken bij. Het is de klank die de muziek bepaalt. De toon, de intonatie. Ik kleur de klanken in mijn hoofd en ken de intonatie. Ik geef me over aan een stem en drijf op zoete klanken weg. Als dan een viool inzet weet ik niet zo goed wat mij te wachten staat. Komt er dan om de hoek een bas bij kijken, raak ik langzaam aan bedwelmd. De stemmen van een mens doen het vreemdste vermoeden. En als dan zacht het koor inzet… ik geef mij over aan een spel der zinnen.
Dan ga ook ik op mijn manier de wereld verbeteren, alleen… nu nog even niet. Want ik realiseer me ook dit keer dat het weer zondag is. Tijd voor de rust. En langzaam roets ik weg. Of roest”