piepers jassen

‘en de piepers kunnen schillen, als je bleef voor het diner, waarom…’ Dan stokt het lied. Dan stokt ook de zin en verwijl ik weer eens in het verleden. Met Tom Manders als Dorus, Meneer Cor Steijn achter het hammondorgel en dat typische zaterdagavond gevoel. Een gevoel wat doet denken aan nostalgie; de wereld die niet veel groter was dan de wijk, het plein, de buren en de radio. Meer dan een radio zat er toen nu eenmaal niet in. Dat was, in zekere zin, al een luxe. Want de distributie was een standaard. Het aantal netten beperkt en de waterstanden werden iedere dag opnieuw van een ander cijfer voorzien. Het wekelijks badritueel achter de rug en de mogelijkheid van een extraatje, een koekje dan wel een snoepje, in het vooruitzicht.
Luxe denk ik, als ik om mij heen karren volgeladen, het pand van de supermarkt zie verlaten. Alles keurig verpakt want op verpakkingsmateriaal zit ook al weer een vorm van belasting. 6 procent dan wel 21 procent gaan vrolijk hand in hand en met de Kerst in het vooruitzicht wordt geprobeerd de koel- dan wel de diepvrieskasten voortijdig te vullen. Want ook nu weer wemelt het van de aanbiedingen, het een nog rijker gevuld dan het ander. En ik voel me enigszins beschaamd. Bijkans is er sprake van een vorm van vervangende schaamte. Het duurt dan ook nog even voor de Kerst met alle geneugten van dien zich letterlijk aandient. Allereerst blijft de vraag omtrent de eenentwintigste in de lucht hangen: het (on)gelijk van de Maya’s”! Dan wel het mogelijk gelijk en dan waren al deze voorbereidingen tevergeefs.
Het gevoel van Brian wat zich aandient. Terwijl ik vandaag een gloedvol betoog mocht houden omtrent de werking van de nieren, de vraag omtrent het werk nakijken uit de weg ben gegaan en gelukkig Bruno weer mocht meemaken. En daarbij vallen al die andere zaken stomweg in het niet. Alhoewel ook weer niet helemaal. Want ooi ik vaar op de maalstroom van het leven. Neem nu simpelweg een kerstboom: staat op het verlanglijstje en gelijktijdig vraagt dit ook nog eens om een alternatief. Waar Sabine en Marlies vroegtijdig hun wens naar voren brachten, waren de sloophoutbomen bij Xenos binnen de kortste keren uitverkocht. Dan ook ontstaat de twijfel niet geheel ontspeend van een bepaalde mate van hebzucht, want… het is weer eens wat anders dan een echte dan wel een namaakboom. Een kunstboom bijgevolg. Of een van sloophout: made in China. Waarbij sloophout waarschijnlijk een wat bedenkelijk allooi vertegenwoordigt. Zelfs dat er feitelijk niet toe doet: het is weer eens wat anders, vooral in de wetenschap op dat op een drietal ons bekende plekken deze boom luister bij het feest gaat bijzetten.
Hetgeen mij dan weer brengt op de viering die ons in Bloemendaal van de week te wachten staat. Een Agape-viering. Een bijeenkomst die zich kenmerkt, niet alleen door een samenzijn, maar vooral ook door het samen delen. Waarbij de vraag of dit van oorsprong een Keltisch feest is (met alle eerbied voor onze Heidense voorvaderen), dan wel zijn oorsprong vindt vanuit de Griekse mythologie in het midden wordt gelaten. Een bijeenkomst om dit jaar achter ons te laten en het oog te richten op de toekomst. Waar in het verleden de dood het middelpunt vormde en de samengangers zich vooral op de positieve herinneringen richtten, nu vooral in het teken van een onzekere toekomst. Want allen in Bloemendaal staat iets te wachten: afscheid nemen van een gebouw, afscheid nemen van hen die straks af zullen gaan studeren en, niet in de laatste plaats, afscheid nemen van een bijzonder turbulent jaar. Waarvan de gevolgen nog steeds voor de nodige deining zorgen, en olie dit nog niet verhelpt. Maar ik stop voor vandaag; het is zo wel weer mooi genoeg geweest. Twee kunstbomen later en de economie een bescheiden ‘boost’ te hebben gegeven, ga ook ik me richten op morgen, want ‘als ik wist dat je zou komen, had ik ook nog eens de loper uitgelegd, een kopje thee gezet en de visite afgezegd!’