Pieter Roozing R.I.P.

KIA ORA PIETER

KIA ORA is een groet in het Maori. Letterlijk vertaald betekent het goede gezondheid/wees gezond, maar het wordt ook als welkomst- en afscheidsgroet gebruikt. En dat maakt het eigenlijk wat wrang, wanneer er vandaag een herdenkingsdienst van Pieter Roozing in Schagen plaats gaat vinden. Pieter koos ervoor een einde aan zijn leven te maken en de schok die dit teweeg bracht, bereikte uit het verre Nieuw Zeeland waar hij woonde, de kust van Nederland. En die schok zorgt ervoor dat niet alleen zijn vader, moeder en broer vanmiddag aanwezig zullen zijn, maar ook de overige familie in de gelegenheid wordt gesteld om Pieter te herdenken. Waarbij de ‘neven en nichten’ de gelegenheid hebben om elkaar wederom te ontmoeten en dit een totaal andere neven- en nichtendag zal worden dan wij gewend zijn geweest. Het heeft veel weg dat deze derde week van januari in het teken staat van herdenken dan wel gedenken. En waar de dood bij het leven hoort, is het toch het feit dat voor Pieter het leven niet meer te verenigen viel met de dood die hij koos. Een goede gezondheid stond hem in de weg, het feit dat hij ervoor koos om in zijn geliefde Nieuw Zeeland, het land van ‘de lange witte wolk’ te sterven zal daar ongetwijfeld een rol in hebben gespeeld. En het zal voor Mart en Nel een klap zijn geweest om je kind eerder naar het graf te brengen dan dat het omgekeerde in de regel het geval is. Afscheid nemen van je kind valt eenieder zwaar, maar voor hen, die in Nederland wonen en weten dat hun beide zoons ergens ‘down under’ een eigen leven, een eigen bestaan hebben geprobeerd op te bouwen, voor hen is het dubbel zo zwaar, dubbel zo hard. Er zal gesproken worden, er zullen herinneringen worden opgehaald, er zullen tranen wellen en er zal ook gelachen worden. Want juist de dood doet de mens hechten aan het leven en het feit dat een einde ons allen te wachten staat, hoeft op dit moment geen belemmering te zijn. Het credo van denk, doe en geniet zal eenieder aanspreken, het denken, gedenken en herdenken zal de balans van het leven met de dood weten te verenigen. En waar een toost op het leven veelal gebruikelijk is, zal een toost op de dood van Pieter mogelijk ook een troost aan allen weten te geven. En wat mij betreft brengen wij die toost nu uit: ‘Proost Pieter, bedankt dat ik je mocht ontmoeten!’
Amr, 22-01-’17
wik